សាតាំងមិនមែនជាព្រះទេ

ព្រះគម្ពីរបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាមានព្រះតែមួយ (ម៉ាឡាគី ២:១០; អេភេសូរ ៤: ៦) ហើយគាត់ជាព្រះវរបិតាព្រះរាជបុត្រានិងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ សាតាំងមិនមានលក្ខណៈពិសេសនៃអាទិទេពទេ។ គាត់មិនមែនជាអ្នកបង្កើតទេគាត់មិនមែនជាឥស្សរជនមិនមែនជាអ្នកអភិជនមិនពេញដោយព្រះគុណនិងសេចក្តីពិតមិនមែនជា“ អ្នកខ្លាំងពូកែទេគឺជាស្តេចនៃស្តេចនិងជាម្ចាស់លើអស់លោក” ។ (ធីម៉ូថេទី ១ ៦:១៥) ។ បទគម្ពីរបង្ហាញថាសាតាំងស្ថិតនៅក្នុងចំណោមទេវតាដែលបានបង្កើតមកក្នុងសភាពដើម។ ទេវតាត្រូវបានបង្កើតជាវិញ្ញាណបម្រើ (នេហេមា ៩.៦; ហេព្រើរ ១.១៣-១៤) ត្រូវបានប្រគល់ជូនដោយសេរី។

បណ្ដាទេវតាធ្វើតាមបញ្ញត្ដិរបស់ព្រះហើយពូកែជាងមនុស្សទៅទៀត (ទំនុកដំកើង ១០៣: ២០; ពេត្រុសទី ២ ២:១១) ។ ពួកគេក៏ត្រូវបានរាយការណ៍ដើម្បីការពារអ្នកជឿផងដែរ (ទំនុកតម្កើង ៩១:១១) និងសរសើរតម្កើងព្រះ (លូកា ២: ១៣-១៤; វិវរណៈ ៤ ។ ល។ ) ។
សាតាំងដែលមានឈ្មោះរបស់វាមានន័យថា“ សត្រូវ” ហើយឈ្មោះរបស់វាក៏ជាអារក្សដែរប្រហែលជានាំអោយមានទេវតាមួយភាគបីនៅក្នុងការបះបោរប្រឆាំងនឹងព្រះ។ (វិវរណៈ ១២: ៤) ។ ទោះជាមានការក្បត់ជំនឿនេះក៏ដោយព្រះបានប្រមូល«ទេវតារាប់ពាន់នាក់»នៅជុំវិញគាត់ (ហេព្រើរ ១: ៣) ។

បិសាចគឺជាពួកទេវតាដែល«មិនបានរក្សាឋានសួគ៌របស់ពួកគេប៉ុន្តែបានចាកចេញពីទីលំនៅរបស់ពួកគេ» (យូដាស ៦) ហើយចូលរួមជាមួយសាតាំង។ «ពីព្រោះព្រះមិនបានទុកចិត្ដដល់ពួកទេវតាដែលបានធ្វើបាបឡើយតែបានរុញច្រានពួកគេទៅក្នុងនរកជាមួយនឹងច្រវាក់នៃភាពងងឹតហើយបានប្រគល់ពួកគេដើម្បី ឲ្យ ពួកគេអាចជាប់ទោសបាន» (ពេត្រុសទី ២ ២: ៤) ។ សកម្មភាពរបស់ពួកបិសាចត្រូវបានកំណត់ដោយខ្សែសង្វាក់ខាងវិញ្ញាណនិងប្រៀបធៀបទាំងនេះ។

អក្ខរាវិរុទ្ធនៃផ្នែកគម្ពីរសញ្ញាចាស់ដូចជាអេសាយ ១៤ និងអេសេគាល ២៨ បង្ហាញថាសាតាំងគឺជាទេវតាពិសេសមួយដែលស្មានថាវាជាមហាទេវតាដែលមានជំហរល្អជាមួយព្រះ។

សាថាន«គ្មានសមត្ថភាពរិះគិត»បានទេចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលគាត់ត្រូវបានបង្កើតឡើងរហូតដល់មានអំពើទុច្ចរិតត្រូវបានរកឃើញលើគាត់ហើយគាត់មានប្រាជ្ញានិងមានសមត្ថភាពខ្ពស់។ (អេសេគាល ២៨: ១២-១៥) ។

ប៉ុន្តែគាត់បានក្លាយជា“ មនុស្សពាល” ដែលធ្វើឱ្យបេះដូងគាត់ក្រអឺតក្រទមដោយសារភាពស្រស់ស្អាតរបស់គាត់ហើយប្រាជ្ញារបស់គាត់ត្រូវបានបំផ្លាញដោយសារតែភាពរុងរឿងរបស់គាត់។ គាត់បានលះបង់ភាពបរិសុទ្ធនិងសមត្ថភាពរបស់គាត់ដើម្បីលាក់បាំងដោយមេត្តាករុណាហើយបានក្លាយជា“ ទស្សនីយភាព” ដែលមានគោលបំណងបំផ្លាញ (អេសេគាល ២៨: ១២-១៥) ។

សាតាំងបានផ្លាស់ប្តូរពីពន្លឺ (ឈ្មោះលូស៊ីហ្វើរនៅក្នុងគម្ពីរអេសាយ ១៤:១២ មានន័យថា“ ពន្លឺខ្ញី”)“ អំណាចនៃភាពងងឹត” (កូល៉ុស ១:១៣; អេភេសូរ ២: ២) ពេលគាត់សំរេចថាឋានៈជាទេវតាគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ទេហើយគាត់ចង់ក្លាយជាមនុស្សដែលមានឋានៈខ្ពស់ដូច«ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត»។ (អេសាយ ១៤: ១៣-១៤) ។

ប្រៀបធៀបវាទៅនឹងប្រតិកម្មរបស់ទេវតាដែលចនចង់ថ្វាយបង្គំថា "កុំធ្វើវា!" (វិវរណៈ ១២: ៤) ។ ពួកទេវតាមិនគួរត្រូវបានគោរពបូជាទេពីព្រោះពួកគេមិនមែនជាព្រះ។

ដោយសារសង្គមបានបង្កើតរូបព្រះចេញពីតម្លៃអវិជ្ជមានដែលសាតាំងគាំទ្របទគម្ពីរហៅគាត់ថាជា“ ព្រះនៃលោកីយនេះ” (កូរិនថូសទី ២ ៤: ៤) និង«អ្នកខ្លាំងពូកែគ្រប់គ្រងលើអាកាស» (អេភេសូរ ២: ២) ដែលមានការពុករលួយនៅគ្រប់ទីកន្លែង (អេភេសូរ ៤:៣០) ។ ប៉ុន្តែសាតាំងមិនមែនជាព្រះទេហើយក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលមានកំរិតខាងវិញ្ញាណដូចព្រះជាម្ចាស់ដែរ។

អ្វីដែលសាតាំងកំពុងធ្វើ

«អារក្សធ្វើបាបតាំងពីដំបូង» (១ យ៉ូហាន ៤,៩) ។ «គាត់ជាឃាតករតាំងពីដំបូងមកហើយគាត់មិននៅក្នុងសេចក្ដីពិតទេ។ ព្រោះសេចក្ដីពិតមិននៅក្នុងខ្លួនទេ។ ពេលវានិយាយកុហកនោះវានិយាយចេញពីគំនិតវាផ្ទាល់។ ព្រោះគាត់ជាមនុស្សកុហកហើយជាឪពុកនៃអ្នកកុហក» (យ៉ូហាន ១:១៤) ។ ជាមួយនឹងការកុហករបស់គាត់គាត់បានចោទប្រកាន់អ្នកជឿថា "ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃនៅចំពោះព្រះនៃយើង" (រ៉ូម ១.៤) ។

គាត់ជាមនុស្សអាក្រក់ដូចគាត់បានល្បួងមនុស្សលោកអោយចូលទៅក្នុងអំពើអាក្រក់នៅជំនាន់លោកណូអេ។ កំណាព្យនិងការខំប្រឹងធ្វើបាបបេះដូងរបស់គាត់គឺអាក្រក់ណាស់។ (លោកុប្បត្តិ ៦.៥) ។

បំណងប្រាថ្នារបស់គាត់គឺប្រើឥទ្ធិពលអាក្រក់លើអ្នកជឿនិងអ្នកជឿដែលមានសក្តានុពលដើម្បីការពារពួកគេពី "ពន្លឺភ្លឺនៃដំណឹងល្អនៃសិរីល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទ" ។ (កូរិនថូសទី ២ ៤: ៤) ដើម្បីកុំឲ្យ ពួកគេទទួល«ចំណែករបស់ព្រះ»។ (ពេត្រុសទី ២ ២: ៤) ។

ដល់ទីបញ្ចប់នេះគាត់នាំគ្រីស្ទបរិស័ទធ្វើបាបដូចគាត់បានសាកល្បងព្រះគ្រីស្ទ (ម៉ាថាយ ៤: ១-១១) ហើយគាត់បានប្រើការបោកបញ្ឆោតដូចជាអ័ដាមនិងអេវ៉ាដើម្បីរក្សាពួកគេ«ពីភាពសាមញ្ញឆ្ពោះទៅរកព្រះគ្រីស្ទ»។ (កូរិនថូសទី ២ ១១: ៣) ។ ដើម្បីសំរេចគោលដៅនេះជួនកាលគាត់ធ្វើពុតជា "ទេវតានៃពន្លឺ" (កូរិនថូសទី ២ ១១:១៤) ហើយធ្វើពុតជាអ្វីមួយដែលមិនមែនអញ្ចឹង។

តាមរយៈការល្បួងនិងតាមរយៈឥទ្ធិពលនៃសង្គមដែលស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់វាសាតាំងព្យាយាមធ្វើឱ្យគ្រីស្ទបរិស័ទឃ្លាតឆ្ងាយពីព្រះ។ អ្នកជឿម្នាក់ញែកខ្លួនគាត់ចេញពីឆន្ទៈសេរីរបស់គាត់ដើម្បីធ្វើបាបពីព្រះដោយលះបង់ភាពខុសឆ្គងរបស់មនុស្សដោយដើរតាមមាគ៌ាអាក្រក់របស់សាតាំងនិងទទួលយកឥទ្ធិពលបោកប្រាស់ដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់របស់វា។ (ម៉ាថាយ ៤: ១-១០; យ៉ូហានទី ១ ២: ១៦-១៧; ៣,៨; ៥: ១៩; អេភេសូរ ២: ២; កូល៉ុស ១: ២១; ពេត្រុសទី ១ ៥: ៨; យ៉ាកុប ៣:១៥) ។

ប៉ុន្តែវាជាការសំខាន់ដែលត្រូវចងចាំថាសាតាំងនិងបិសាចរបស់វារួមទាំងការល្បួងទាំងអស់របស់សាតាំងស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់ព្រះ។ ព្រះអនុញ្ញាតឱ្យមានសកម្មភាពបែបនេះពីព្រោះវាជាឆន្ទៈរបស់ព្រះដែលអ្នកជឿមានសេរីភាព (ឆន្ទៈសេរី) ដើម្បីធ្វើការសម្រេចចិត្តខាងវិញ្ញាណ (ការងារ ១៦.៦-១២ ម៉ាកុស ១.២៧ លូកា ៤,៤១; កូល៉ុស ១.១៦-១៧; កូរិនថូសទី ១ ១០.១៣, លូកា ២២.៤២; កូរិនថូសទី ១ ១៤.៣២) ។

តើអ្នកជឿគួរឆ្លើយតបចំពោះសាថានយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយខាងព្រះគម្ពីរដ៏សំខាន់របស់អ្នកជឿទៅលើសាតាំងនិងការប៉ុនប៉ងរបស់វាដើម្បីទាក់ទាញយើងអោយធ្វើបាបគឺ "ដើម្បីតស៊ូនឹងអារក្សដូច្នេះវាបានរត់ចេញពីអ្នក" (យ៉ាកុប ៤.៧; ម៉ាថាយ ៤: ១-១០) ដូច្នេះហើយដើម្បីផ្តល់ឱ្យគាត់នូវ“ កន្លែងទំនេរ” ឬឱកាស (អេភេសូរ ៤:៣០) ។

ការតស៊ូនឹងសាតាំងរួមមានការអធិស្ឋានសុំការការពារការចុះចូលចំពោះព្រះដោយគោរពតាមព្រះគ្រីស្ទដោយដឹងថាអំពើអាក្រក់ទាក់ទាញចិត្តយើងនិងមានគុណសម្បត្ដិខាងវិញ្ញាណ។ (អ្វីដែលប៉ូលហៅថាការពាក់គ្រឿងសឹករបស់ព្រះជាម្ចាស់) ការជឿលើព្រះគ្រីស្ទដែលថែរក្សាយើងតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (ម៉ាថាយ ៦.៣១, យ៉ាកុប ៤.៧, កូរិនថូសទី ២ ២,១១, ១០,៤-៥, អេភេសូរ ៦.១០-១៨, ថែស្សាឡូនិចទី ២ ៣.៣) ។

ការតស៊ូក៏មានន័យថាមានការប្រុងប្រយ័ត្នខាងស្មារតីដែរ "ពីព្រោះអារក្សវាដើរជុំវិញដូចជាតោដែលកំពុងគ្រហឹមហើយស្វែងរកអ្នកណាដែលវានឹងត្របាក់លេបបាន" (ពេត្រុសទី ១ ៥: ៨-៩) ។

សំខាន់បំផុតយើងទុកចិត្ដលើព្រះគ្រីស្ទ។ នៅថែស្សាឡូនីចទី ២ ៣: ៣ យើងអានថា“ ព្រះអម្ចាស់ស្មោះត្រង់។ វានឹងពង្រឹងអ្នកនិងការពារអ្នកពីអំពើអាក្រក់»។ យើងពឹងផ្អែកលើភាពស្មោះត្រង់របស់ព្រះគ្រីស្ទដោយ«ឈររឹងមាំក្នុងជំនឿរបស់យើង»ហើយនៅក្នុងការអធិស្ឋានលះបង់ខ្លួនយើងទាំងស្រុងដើម្បីរំដោះយើងចេញពីអំពើអាក្រក់ (ម៉ាថាយ ១៧.៥) ។

គ្រីស្ទបរិស័ទគួរតែស្ថិតនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ (យ៉ូហាន ១៥: ៤) ហើយចៀសវាងចូលរួមក្នុងសកម្មភាពរបស់សាតាំង។ អ្នកគួរតែគិតអំពីរឿងដែលគួរឱ្យគោរពគ្រាន់តែបរិសុទ្ធគួរឱ្យស្រឡាញ់និងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ (ភីលីព ៤: ៨) រំពឹងគិតជំនួសឱ្យការស្វែងយល់អំពី«ជំរៅរបស់សាតាំង»។ (វិវរណៈ ១២: ៤) ។

អ្នកជឿត្រូវតែទទួលយកការទទួលខុសត្រូវក្នុងការទទួលខុសត្រូវចំពោះអំពើបាបផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេហើយមិនត្រូវបន្ទោសសាតាំង។ សាតាំងប្រហែលជាដើមហេតុនៃអំពើអាក្រក់ប៉ុន្តែគាត់និងបិសាចរបស់វាមិនមែនជាមនុស្សដែលរក្សាអំពើអាក្រក់ទេពីព្រោះបុរសនិងស្ត្រីបានបង្កើតនិងតស៊ូតាមឆន្ទៈផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីបង្កើតអំពើអាក្រក់របស់ពួកគេ។ មនុស្សមិនមែនសាតាំងនិងពួកបិសាចរបស់វាទេដែលទទួលខុសត្រូវចំពោះអំពើបាបរបស់ពួកគេ (អេសេគាល ១៨.២០; យ៉ាកុប ១.១៤-១៥) ។

ព្រះយេស៊ូវបានឈ្នះរួចហើយ

ពេលខ្លះទស្សនៈនេះត្រូវបានសម្តែងថាព្រះជាម្ចាស់ធំជាងសាថានដែលតូចជាងហើយថាពួកគេកំពុងជាប់ក្នុងជម្លោះអស់កល្បជានិច្ច។ គំនិតនេះត្រូវបានគេហៅថាទ្វេ។
ទស្សនៈបែបនេះមិនមែនជាបទគម្ពីរទេ។ គ្មានការតស៊ូដែលកំពុងបន្តដើម្បីភាពជាសកលរវាងអំណាចនៃភាពងងឹតដឹកនាំដោយសាតាំងនិងអំណាចនៃសេចក្តីល្អដឹកនាំដោយព្រះទេ។ សាតាំងគ្រាន់តែជាអង្គមួយដែលបានបង្កើតមកហើយស្ថិតនៅក្រោមអំណាចទាំងស្រុងរបស់ព្រះហើយព្រះមានសិទ្ធិអំណាចខ្ពស់បំផុតក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់។ ព្រះយេស៊ូវបានឈ្នះលើការអះអាងទាំងអស់របស់សាតាំង។ តាមរយៈការជឿលើព្រះគ្រីស្ទយើងមានជ័យជំនះរួចហើយព្រះមានសិទ្ធិគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗទាំងអស់ (កូល៉ុស ១:១៣; ២:១៥; យ៉ូហានទី ១ ៥,៤; ទំនុកដំកើង ៩៣,១; ៩៧,១; ធីម៉ូថេទី ១ ៦:១៥; វិវរណៈ ១៩,៦) ។

ដូច្នេះគ្រីស្ទបរិស័ទមិនចាំបាច់ខ្វល់ខ្វាយហួសហេតុពេកអំពីប្រសិទ្ធភាពនៃការវាយប្រហាររបស់សាតាំងប្រឆាំងនឹងពួកគេឡើយ។ ទាំងពួកទេវតាឬព្រះចេស្ដាឬអំណាចទាំងឡាយមិនអាច«បំបែកយើងចេញពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ» (រ៉ូម ៨.៣៨-៣៩) ។

ពីពេលមួយទៅពេលមួយដែលយើងបានអាននៅក្នុងសៀវភៅដំណឹងល្អនិងនៅក្នុងគម្ពីរកិច្ចការថាព្រះយេស៊ូវនិងពួកសិស្សដែលគាត់បានផ្តល់អំណាចអោយដេញអារក្សចេញពីមនុស្សដែលមានបញ្ហាខាងរាងកាយនិងខាងព្រលឹងវិញ្ញាណ។ នេះបង្ហាញពីជ័យជំនះរបស់ព្រះគ្រីស្ទលើអំណាចនៃភាពងងឹត។ ការលើកទឹកចិត្តរួមមានទាំងការអាណិតអាសូរចំពោះការរងទុក្ខនិងការផ្ទៀងផ្ទាត់ភាពត្រឹមត្រូវនៃសិទ្ធិអំណាចរបស់ព្រះគ្រីស្ទជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ ការបណ្តេញពួកបិសាចត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងការកាត់បន្ថយភាពឈឺចាប់ខាងវិញ្ញាណនិងខាងរូបកាយមិនមែនជាសំនួរខាងវិញ្ញាណនៃការដកអំពើបាបផ្ទាល់ខ្លួននិងផលវិបាករបស់វាឡើយ។ (ម៉ាថាយ ១៧.១៤-១៨ ម៉ាកុស ១.២១-២៧ ម៉ាកុស ៩.២២ លូកា ៨.២៦-២៩ លូកា ៩,១; កិច្ចការ ១៦.១-១៨) ។

សាតាំងនឹងលែងធ្វើអោយផែនដីរញ្ជួយញ័ររញ្ជួយធ្វើអោយពិភពលោកក្លាយជាវាលខ្សាច់បំផ្លាញទីក្រុងនិងធ្វើអោយមនុស្សជាតិជាប់ក្នុងផ្ទះអ្នកទោសខាងវិញ្ញាណ។ (អេសាយ ១៤: ១៣-១៤) ។

«អ្នកណាប្រព្រឹត្ដអំពើបាបអ្នកនោះកើតចេញពីមារ។ ពីព្រោះអារក្សបានធ្វើបាបតាំងពីដំបូងមក។ លើសពីនេះទៀតព្រះរាជបុត្រានៃព្រះបានលេចមកបំផ្លាញកិច្ចការរបស់អារក្ស» (១ យ៉ូហាន ៤,៩) ។ តាមរយៈការបញ្ចុះបញ្ចូល ឲ្យ អ្នកជឿធ្វើអំពើបាបសាតាំងមានអំណាចដឹកនាំគេ ឲ្យ ស្លាប់ខាងវិញ្ញាណពោលគឺការឃ្លាតឆ្ងាយពីព្រះ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូបានបូជាព្រះជន្មព្រះអង្គ "ដូច្នេះដើម្បីទទួលមរណភាពព្រះអង្គនឹងទទួលអំណាចពីអស់អ្នកដែលមានអំណាចលើសេចក្ដីស្លាប់គឺមារ»។ (ហេព្រើរ ១: ៣) ។

នៅពេលការត្រឡប់មកវិញរបស់ព្រះគ្រីស្ទគាត់នឹងដកឥទ្ធិពលរបស់សាតាំងនិងពួកបិសាចរបស់វាបន្ថែមលើអ្នកដែលកាន់តាមឥទ្ធិពលរបស់សាតាំងដោយគ្មានវិប្បដិសារីដោយបោះវាចូលទៅក្នុងបឹងអណានភ្លើងសំរាប់ម៉ាឡាគី។ (ថែស្សាឡូនីចទី ២ ២: ៨; វិវរណៈ ២០) ។

បិទ

សាតាំងគឺជាទេវតាធ្លាក់ចុះដែលព្យាយាមធ្វើឱ្យខូចឆន្ទៈរបស់ព្រះហើយរារាំងអ្នកជឿមិនឱ្យឈានដល់សក្តានុពលខាងវិញ្ញាណ។ វាជាការសំខាន់ណាស់ដែលអ្នកជឿត្រូវដឹងពីឧបករណ៍របស់សាតាំងដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយសាតាំងឬពួកបិសាចដើម្បីកុំអោយសាថានទាញយកប្រយោជន៍ពីយើង (កូរិនថូសទី ២ ២:១១) ។

ដោយ James Henderson


ជាសាតាំងមិនមែនជាព្រះទេ