អនុម័តដោយព្រះយេស៊ូវ

ជារឿយៗគ្រីស្ទបរិស័ទប្រកាសដោយសេចក្តីរីករាយថា "ព្រះយេស៊ូវទទួលយកមនុស្សគ្រប់គ្នា" និង "មិនវិនិច្ឆ័យនរណាម្នាក់" ។ ទោះបីការធានាទាំងនេះពិតជាត្រឹមត្រូវក៏ដោយខ្ញុំអាចឃើញថាពួកគេត្រូវបានផ្តល់អត្ថន័យខុសគ្នា។ ជាអកុសលពួកគេខ្លះងាកចេញពីការបើកសម្តែងរបស់ព្រះយេស៊ូវដូចដែលបានប្រកាសដល់យើងនៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។

នៅក្នុងរង្វង់នៃអង្គការហ្គ្រេសមេឌានអ៊ិនធឺណេសិនណីឃ្លាត្រូវបានគេប្រើជាញឹកញាប់ថា "អ្នកជារបស់វា" ។ សេចក្តីថ្លែងការណ៍ដ៏សាមញ្ញនេះបង្ហាញពីទិដ្ឋភាពសំខាន់មួយ។ ប៉ុន្តែវាក៏អាចត្រូវបានបកស្រាយខុសគ្នាផងដែរ (ហើយវានឹង) ។ តើយើងជារបស់អ្វីពិតប្រាកដ? ការឆ្លើយសំនួរទាំងនេះនិងសំនួរស្រដៀងគ្នានេះទាមទារអោយមានការយកចិត្តទុកដាក់ពីព្រោះដោយសេចក្តីជំនឿយើងត្រូវតែខិតខំដកនូវសំនួរដែលអាចប្រៀបធៀបបានដើម្បីអោយយើងនៅតែមានភាពត្រឹមត្រូវនិងស្មោះត្រង់ចំពោះវិវរណៈព្រះគម្ពីរ។

ជាការពិតណាស់ព្រះយេស៊ូវបានហៅមនុស្សគ្រប់គ្នាឱ្យមកដោយខ្លួនឯងគាត់បានលះបង់ខ្លួនឯងសម្រាប់អស់អ្នកដែលងាកមករកគាត់ហើយបង្រៀនពួកគេ។ ត្រូវហើយគាត់បានសន្យាដល់អស់អ្នកដែលស្តាប់គាត់ថាគាត់នឹងទាញមនុស្សទាំងអស់មកឯខ្លួនគាត់ (យ៉ូហាន ១៥:១៥) ។ តាមពិតគ្មានភ័ស្តុតាងណាដែលគាត់បានបដិសេធនរណាម្នាក់បានឃ្លាតឆ្ងាយពីនរណាម្នាក់ឬបដិសេធមិនជួបនរណាម្នាក់ដែលមករកគាត់។ ផ្ទុយទៅវិញគាត់ក៏បានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្នកដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាមនុស្សដែលត្រូវបានបោះបង់ចោលដោយអ្នកដឹកនាំជំនឿនៅសម័យគាត់ហើយថែមទាំងបានដើរលេងជាមួយពួកគេទៀតផង។

វាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់ដែលព្រះគម្ពីរដឹងពីរបៀបរាយការណ៍ថាព្រះយេស៊ូវក៏បានស្វាគមន៍មនុស្សឃ្លង់មនុស្សខ្វាក់មនុស្សខ្វាក់ថ្លង់និងទំនាក់ទំនងជាមួយពួកគេដែរ។ គាត់រក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយ មនុស្ស (ពេលខ្លះត្រូវបានគេរិះគន់គួរឱ្យសង្ស័យ) ទាំងបុរសនិងស្ត្រីនិងរបៀបដែលគាត់ប្រព្រឹត្ដចំពោះពួកគេប្រឆាំងនឹងជំនឿនៅសម័យរបស់គាត់។ គាត់ក៏បានទាក់ទងជាមួយអ្នកផិតក្បត់អ្នកប្រមូលពន្ធជ្វីហ្វនៅក្រោមអធិបតេយ្យភាពរ៉ូម៉ាំងនិងសូម្បីតែសកម្មជននយោបាយប្រឆាំងនឹងរ៉ូម៉ាំង។

គាត់ក៏បានចំណាយពេលជាមួយផារិស៊ីនិងសាឌូស៊ីដែលជាអ្នកដឹកនាំជំនឿដែលស្ថិតនៅក្នុងចំណោមអ្នករិះគន់ដ៏ជូរចត់បំផុតរបស់គាត់ (ហើយមានអ្នកខ្លះបានរៀបចំផែនការប្រហារជីវិតគាត់ដោយសម្ងាត់) ។ សាវ័កយ៉ូហានប្រាប់យើងថាព្រះយេស៊ូមិនបានមកដើម្បីវិនិច្ឆ័យទេគឺដើម្បីជួយសង្គ្រោះនិងប្រោសលោះមនុស្សសម្រាប់ឆន្ទៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា៖ « [... ] អ្នកណាដែលមកឯខ្ញុំខ្ញុំនឹងមិនរុញគាត់ចេញទេ» (យ៉ូហាន ១៥:១៥) ។ គាត់ក៏បានណែនាំសិស្សរបស់គាត់ឱ្យស្រឡាញ់សត្រូវរបស់ពួកគេ (លូកា ៦:២៧) អភ័យទោសដល់អ្នកដែលធ្វើខុសនឹងពួកគេហើយ ឲ្យ ពរដល់អ្នកដែលដាក់បណ្តាសា (លូកា ៣:៣៨) ។ ពេលដែលលោកត្រូវគេធ្វើគុតលោកយេស៊ូថែមទាំងបានអភ័យទោស ឲ្យ ពួកពេជ្ឈឃាតរបស់លោកទៀតផង (លូកា ៣:៣៨) ។

ឧទាហរណ៍ទាំងអស់នេះបង្ហាញថាព្រះយេស៊ូបានទទួលផលប្រយោជន៍ពីមនុស្សទាំងអស់។ គាត់នៅខាងមនុស្សគ្រប់រូបគាត់ជា "សម្រាប់" មនុស្សគ្រប់គ្នា។ វាតំណាងឱ្យព្រះគុណនិងការប្រោសលោះរបស់ព្រះដែលរួមបញ្ចូលមនុស្សគ្រប់គ្នា។ ផ្នែកដែលនៅសល់នៃគម្ពីរសញ្ញាថ្មីឆ្លុះបញ្ចាំងពីអ្វីដែលត្រូវបានបង្រួម
យើងឃើញនៅក្នុងសៀវភៅដំណឹងល្អនៅក្នុងជីវិតរបស់ព្រះយេស៊ូ។ ប៉ូលចង្អុលបង្ហាញថាព្រះយេស៊ូវបានយាងមកផែនដីដើម្បីសង្រ្គោះបាបរបស់មនុស្សទុច្ចរិតមនុស្សបាបអ្នកដែល«ស្លាប់ដោយការរំលងនិងអំពើបាប»។ (អេភេសូរ ២: ១) ត្រូវទទួលទណ្ឌកម្ម។

អាកប្បកិរិយានិងសកម្មភាពរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះថ្លែងទីបន្ទាល់ពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះចំពោះមនុស្សទាំងអស់និងបំណងប្រាថ្នារបស់គាត់ដើម្បីផ្សះផ្សាជាមួយពួកគេនិងប្រទានពរដល់ពួកគេ។ ព្រះយេស៊ូបានយាងមកដើម្បីផ្ដល់ជីវិតហើយនេះ«បរិបូណ៌» (យ៉ូហាន ១០:១០; ព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អ) ។ «ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅក្នុងព្រះគ្រិស្ដហើយផ្សះផ្សាលោកិយឡើងវិញដោយអង្គទ្រង់ផ្ទាល់» (កូរិនថូសទី ២ ៥:១៦) ។ ព្រះយេស៊ូវបានយាងមកជាព្រះប្រោសលោះដែលបានលោះនៅក្នុងអំពើបាបរបស់ពួកគេនិងពីអំពើអាក្រក់របស់អ្នកទោសផ្សេងទៀត។

ប៉ុន្តែមានរឿងជាច្រើនទៀតចំពោះរឿងនេះ។ "បន្ថែមទៀត" ដែលមិនត្រូវបានគេមើលនៅក្នុងភាពផ្ទុយគ្នាឬនៅក្នុងភាពតានតឹងរវាងអ្នកដែលទើបតែត្រូវបានបំភ្លឺ។ ផ្ទុយពីទស្សនៈរបស់មនុស្សខ្លះមិនចាំបាច់សន្មតថាមានជំហរផ្ទុយគ្នានៅក្នុងបេះដូងខាងក្នុងរបស់ព្រះយេស៊ូនៅក្នុងការគិតនិងវាសនារបស់គាត់ទេ។ វាមិនចាំបាច់ទេក្នុងការចង់ដឹងពីការធ្វើឱ្យមានតុល្យភាពផ្ទៃក្នុងនៃប្រភេទណាមួយដែលព្យាយាមក្នុងទិសដៅមួយហើយបន្ទាប់មកកែតម្រូវមួយទៀត។ គេមិនចាំបាច់ជឿថាព្រះយេស៊ូបានព្យាយាមផ្សះផ្សានូវជំនឿពីរដែលចង្អុលបង្ហាញទិសដៅផ្សេងគ្នាដូចជាសេចក្ដីស្រឡាញ់និងយុត្តិធម៌ឬព្រះគុណនិងភាពបរិសុទ្ធ។ យើងប្រហែលជាគិតពីជំលោះបែបនេះនៅក្នុងភាពមានបាបរបស់យើងប៉ុន្តែពួកគេមិនស្ថិតនៅក្នុងបេះដូងរបស់ព្រះយេស៊ូឬព្រះវរបិតារបស់គាត់ទេ។

ដូចព្រះវរបិតាដែរព្រះយេស៊ូស្វាគមន៍មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ប៉ុន្តែគាត់ធ្វើបែបនេះដោយមានសំណើជាក់លាក់។ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់គាត់បង្ហាញផ្លូវ។ គាត់តម្រូវឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលស្តាប់គាត់បង្ហាញពីអ្វីដែលជាធម្មតាត្រូវបានលាក់។ គាត់បានមកទុកអំណោយជាពិសេសនិងបម្រើមនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងទិសដៅនិងគោលដៅ។

ការស្វាគមន៍របស់គាត់ចំពោះអ្នករាល់គ្នាគឺមិនមែនជាចំណុចបញ្ចប់ទេជាចំណុចចាប់ផ្តើមសម្រាប់ទំនាក់ទំនងជាប្រចាំនិងជារៀងរហូត។ នោះគឺអំពីការផ្តល់និងការបម្រើនិងការទទួលយកនូវអ្វីដែលគាត់បានផ្តល់ឱ្យយើង។ គាត់មិនផ្តល់ឱ្យយើងនូវអ្វីដែលហួសសម័យឬបម្រើយើងតាមប្រពៃណីទេ (ដូចដែលយើងអាចចូលចិត្ត) ។ ផ្ទុយទៅវិញគាត់គ្រាន់តែផ្តល់ឱ្យយើងនូវអ្វីដែលល្អបំផុតដែលគាត់ត្រូវផ្តល់ឱ្យ។ នោះគឺជាអង្គទ្រង់ហើយជាមួយនោះទ្រង់បានប្រទានផ្លូវដល់យើងគឺជាសេចក្តីពិតនិងជីវិត។ មិនមានអ្វីច្រើនជាងនេះនិងគ្មានអ្វីផ្សេងទៀត។

អាកប្បកិរិយារបស់លោកយេស៊ូនិងការស្វាគមន៍របស់លោក តម្រូវឲ្យ មានប្រតិកម្មជាក់លាក់ចំពោះការលះបង់ប្រយោជន៍ខ្លួន។ ផ្ទុយពីអាកប្បកិរិយានេះការទទួលយកអំណោយរបស់គាត់ដោយអំណរគុណគឺជាអ្វីដែលគាត់បដិសេធដែលជាការបដិសេធចំពោះខ្លួនឯង។ ដោយទាញមនុស្សទាំងអស់ឆ្ពោះទៅរកខ្លួនឯងព្រះយេស៊ូវរំពឹងថានឹងមានការឆ្លើយតបជាវិជ្ជមានចំពោះការផ្តល់ជូនរបស់គាត់។ ហើយដូចដែលគាត់បានចង្អុលបង្ហាញការឆ្លើយតបវិជ្ជមានត្រូវការអាកប្បកិរិយាជាក់លាក់ចំពោះគាត់។

ព្រះ ‌ យេស៊ូមានព្រះ ‌ បន្ទូលទៅពួកសិស្សថា៖ «ព្រះ ‌ រាជ្យ * របស់ព្រះ ‌ ជាម្ចាស់មកជិតបង្កើយហើយ។ ពរជ័យទាំងអស់របស់គាត់បានត្រៀមរួចរាល់នៅក្នុងគាត់។ ប៉ុន្តែគាត់ក៏បានចង្អុលបង្ហាញពីប្រតិកម្មភ្លាមៗដែលសេចក្តីពិតនៃសេចក្តីជំនឿត្រូវចូលមក៖“ ធ្វើតាមនិងជឿលើដំណឹងល្អ” នៃនគរស្ថានសួគ៌ដែលនឹងមកដល់។ ការបដិសេធមិនប្រែចិត្តហើយជឿលើព្រះយេស៊ូវនិងនគររបស់ទ្រង់គឺមិនសមនឹងការបដិសេធខ្លួនឯងនិងពរនៃនគររបស់គាត់ទេ។

ការព្រមប្រែចិត្តត្រូវការអាកប្បកិរិយារាបទាប។ ព្រះយេស៊ូរំពឹងយ៉ាងប្រាកដថាការទទួលយកខ្លួនឯងនៅពេលទ្រង់ស្វាគមន៍យើង។ ពីព្រោះមានតែភាពរាបទាបប៉ុណ្ណោះដែលយើងអាចទទួលបាននូវអ្វីដែលគាត់បានផ្តល់។ គួរកត់សម្គាល់ថាអំណោយរបស់គាត់ត្រូវបានផ្តល់ឱ្យយើងមុនពេលមានប្រតិកម្មបែបនេះកើតឡើងនៅលើផ្នែករបស់យើង។ និយាយឱ្យចំទៅវាគឺជាអំណោយដែលយើងត្រូវបានផ្តល់ឱ្យដែលបង្កឱ្យមានប្រតិកម្ម។

ការប្រែចិត្តនិងជំនឿគឺជាប្រតិកម្មដែលអមនឹងការទទួលយកអំណោយរបស់ព្រះយេស៊ូ។ ពួកគេមិនមែនជាតម្រូវការជាមុនសម្រាប់រឿងនេះទេហើយពួកគេក៏មិនសំខាន់ថាតើអ្នកណាដែលគាត់ធ្វើវាដែរ។ ការផ្តល់ជូនរបស់គាត់ត្រូវតែទទួលយកហើយមិនត្រូវបដិសេធឡើយ។ តើការបដិសេដបែបនេះគួរតែមានប្រយោជន៍អ្វី? គ្មាន។

ការទទួលយកដោយអំណរគុណនៃដង្វាយធួនរបស់ព្រះអង្គដែលព្រះយេស៊ូតែងតែប្រាថ្នាចង់បាននោះត្រូវបានសម្តែងចេញជាសំដីមួយចំនួនធំ ៗ ថា៖ «កូនមនុស្សបានមកស្វែងរកនិងជួយសង្គ្រោះមនុស្សបាត់បង់»។ (លូកា ១៩:១០; ព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អ) ។ "វាមិនមែនជាសុខភាពដែលត្រូវការវេជ្ជបណ្ឌិតទេប៉ុន្តែអ្នកឈឺ" (លូកា ៥, ៣១; ibid) ។ ខ្ញុំសុំប្រាប់អោយអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថាអ្នកណាមិនព្រមទទួលព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ដូចក្មេងតូចមួយទេអ្នកនោះមិនអាចចូលបានឡើយ»។ (ម៉ាកុស ១០:១៥) ។ យើងត្រូវតែដូចជាដីដែលទទួលគ្រាប់ពូជពីអ្នកព្រោះ«ទទួលពាក្យដោយអំណរ» (លូកា ៣:៣៨) ។ «ដំបូងត្រូវស្វែងរកនគរនិងសេចក្តីសុចរិតរបស់ទ្រង់ [... ] » (ម៉ាថាយ ១០, ៣៩) ។

ការទទួលយកអំណោយរបស់ព្រះយេស៊ូហើយការទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីទ្រង់មានន័យថាការទទួលស្គាល់ថាយើងបានបាត់បង់ហើយត្រូវតែរកឃើញថាយើងឈឺហើយត្រូវការគ្រូពេទ្យដែលអាចព្យាបាលយើងបានដែលយើងមិនអាចសង្ឃឹមថានឹងមានការផ្លាស់ប្តូរគ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយទ្រង់ឡើយ។ មកដោយដៃទទេដល់ព្រះអម្ចាស់របស់យើង។ ដោយសារតែដូចជាកុមារយើងមិនអាចស្មានថាយើងមានអ្វីដែលគាត់ត្រូវការនោះទេ។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាព្រះយេស៊ូវចង្អុលបង្ហាញថាអ្នកទាំងនោះគឺជា“ អ្នកក្រខាងវិញ្ញាណ” ដែលទទួលបានព្រះពរពីព្រះនិងនគរស្ថានសួគ៌របស់គាត់ហើយមិនមែនអ្នកដែលចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជាអ្នកមានខាងវិញ្ញាណឡើយ។ (ម៉ាថាយ ១០, ៣៩) ។

ការបង្រៀនរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទបានបង្ហាញពីការទទួលយកនូវអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានផ្តល់អោយដោយចិត្តទូលាយដល់ការបង្កើតទាំងអស់របស់ព្រះអង្គនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទដែលជាកាយវិការនៃការបន្ទាបខ្លួន។ វាជាអាកប្បកិរិយាដែលដើរទន្ទឹមគ្នានឹងការទទួលស្គាល់ថាយើងមិនមានភាពគ្រប់គ្រាន់ដោយខ្លួនឯងប៉ុន្តែត្រូវតែទទួលបានជីវិតពីកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នកបង្កើតនិងព្រះអង្គប្រោសលោះរបស់យើង។ ផ្ទុយពីការទទួលជឿទុកចិត្តនេះ

អាកប្បកិរិយាគឺជាមោទនភាព។ នៅក្នុងបរិបទនៃការបង្រៀនរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទអារម្មណ៍នៃស្វ័យភាពរបស់ព្រះការទុកចិត្តលើខ្លួនឯងតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងភាពគ្រប់គ្រាន់ផ្ទាល់ខ្លួនសូម្បីតែចំពោះព្រះត្រូវបានបង្ហាញដោយមោទនភាព។ មោទនភាពបែបនេះត្រូវបានអាក់អន់ចិត្តដោយគំនិតត្រូវការអ្វីមួយរបស់ព្រះដែលសំខាន់ហើយជាពិសេសការអភ័យទោសនិងព្រះគុណរបស់ទ្រង់។ មោទនភាពបន្ទាប់មកនាំឱ្យមានការបដិសេធខ្លួនឯងដែលសុចរិតដើម្បីទទួលយកអ្វីដែលមិនអាចខ្វះបានពីព្រះដែលមានឫទ្ធានុភាពដែលមនុស្សម្នាក់គិតថាអាចត្រូវបានគេយកចិត្តទុកដាក់។ យើងមានមោទនភាពដែលអាចធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដោយខ្លួនឯងនិងសមនឹងទទួលបានផលដែលទទួលបាន។ គាត់ទទូចថាគាត់មិនត្រូវការសេចក្តីមេត្តាករុណានិងមេត្តាករុណារបស់ព្រះទេប៉ុន្តែគាត់អាចរៀបចំខ្លួនគាត់ឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន។ មោទនភាពមិនត្រូវបានប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះនរណាម្នាក់ឬស្ថាប័នណាមួយរួមទាំងព្រះ។ គាត់បង្ហាញការពិតថាគ្មានអ្វីនៅក្នុងយើងទេដែលត្រូវការផ្លាស់ប្តូរ។ វិធីដែលយើងធ្វើវាល្អនិងស្រស់ស្អាត។ ផ្ទុយទៅវិញភាពរាបទាបទទួលស្គាល់ថាអ្នកមិនអាចគ្រប់គ្រងជីវិតរបស់អ្នកបានទេ។ ផ្ទុយទៅវិញនាងបានសារភាពថាមិនត្រឹមតែត្រូវការជំនួយប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែថែមទាំងផ្លាស់ប្តូរការកែលំអការស្តារឡើងវិញនិងការផ្សះផ្សាដែលមានតែព្រះតែមួយគត់ដែលអាចផ្តល់ឱ្យ។ ភាពរាបទាបទទួលស្គាល់ការបរាជ័យដែលមិនអាចលើកលែងបាននិងភាពអស់សង្ឃឹមខ្លាំងរបស់យើងក្នុងការច្នៃប្រឌិតខ្លួនឯង។ យើងត្រូវការព្រះគុណដែលពេញដោយព្រះឬយើងកំពុងវង្វេងបាត់។ មោទនភាពរបស់យើងត្រូវតែនាំឱ្យស្លាប់មុនគេដើម្បីយើងអាចទទួលបានជីវិតពីព្រះផ្ទាល់។ ការបើកចិត្ត ឲ្យ ទូលាយដើម្បីទទួលអ្វីដែលលោកយេស៊ូស្នើ ឲ្យ យើងហើយចិត្ដរាបទាបគឺមិនអាចកាត់ផ្ដាច់បានឡើយ។

នៅទីបំផុតព្រះយេស៊ូស្វាគមន៍អ្នករាល់គ្នា ឲ្យ លះបង់ប្រយោជន៍ខ្លួន។ ដូច្នេះការស្វាគមន៍របស់គាត់គឺផ្តោតលើគោលដៅ។ វាដឹកនាំនៅកន្លែងណាមួយ។ ជោគវាសនារបស់គាត់ចាំបាច់រួមបញ្ចូលអ្វីដែលតម្រូវឱ្យមានការដាក់បញ្ចូលខ្លួនគាត់។ លោកយេស៊ូចង្អុលបង្ហាញថាលោកបានមកដើម្បី ធ្វើឲ្យ ឪពុករបស់លោកគោរពបូជា (យ៉ូហាន ១:១៤) ។ វាគឺជាមធ្យោបាយទូលំទូលាយបំផុតដើម្បីចង្អុលបង្ហាញអត្ថន័យនៃការស្វាគមន៍និងទទួលយកខ្លួនឯង។ ជាមួយនឹងការគោរពបូជាវាបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាព្រះគឺជាអ្នកដែលសមនឹងទទួលបានការទុកចិត្តនិងភាពស្មោះត្រង់ដែលមិនអាចបំបែកបានរបស់យើង។ ការចុះចាញ់របស់ព្រះយេស៊ូវចំពោះខ្លួនគាត់នាំឱ្យមានចំណេះដឹងពិតពីព្រះវរបិតានិងឆន្ទៈក្នុងការអនុញ្ញាតឱ្យព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើការនៅក្នុងគាត់។ វានាំទៅរកការថ្វាយបង្គំព្រះតែមួយគត់ដោយគុណធម៌នៃព្រះរាជបុត្រានៅក្រោមសកម្មភាពនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធពោលគឺការថ្វាយបង្គំព្រះតាមសេចក្តីពិតនិងវិញ្ញាណ។ ពីព្រោះតាមរយៈការលះបង់ខ្លួនឯងសម្រាប់យើងព្រះយេស៊ូវបានលះបង់ខ្លួនយើងជាព្រះអម្ចាស់ព្យាការីរបស់យើងបូជាចារ្យនិងជាស្តេច។ ជាមួយនេះគាត់បានបង្ហាញពីព្រះវរបិតាហើយបញ្ជូនយើងនូវព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់។ គាត់បោះបង់ចោលតាមអ្វីដែលគាត់ជាមិនមែនមិនមែនគាត់មិនមែនហើយក៏មិនយោងទៅតាមបំណងប្រាថ្នាឬគំនិតរបស់យើងដែរ។

ហើយនោះមានន័យថាមាគ៌ារបស់ព្រះយេស៊ូវតម្រូវ ឲ្យ មានការវិនិច្ឆ័យ។ នេះជារបៀបដែលប្រតិកម្មទៅនឹងវាត្រូវបានចាត់ថ្នាក់។ គាត់ស្គាល់អ្នកដែលជេរប្រមាថគាត់និងពាក្យសម្ដីរបស់គាត់ក៏ដូចជាអ្នកដែលប្រឆាំងនឹងចំណេះដឹងពិតអំពីព្រះនិងការគោរពបូជាដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់គាត់។ គាត់បែងចែករវាងអ្នកដែលទទួលនិងអ្នកដែលមិនទទួល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយភាពខុសគ្នានេះមិនមានន័យថាអាកប្បកិរិយាឬចេតនារបស់គាត់ខុសគ្នាតាមរបៀបណាមួយពីអ្វីដែលយើងបានលើកឡើងខាងលើទេ។ ដូច្នេះមិនមានហេតុផលដើម្បីសន្មតថាស្នេហារបស់គាត់បានធ្លាក់ចុះយោងទៅតាមការវាយតម្លៃទាំងនេះឬប្រែទៅជាផ្ទុយ។ លោកយេស៊ូមិនថ្កោលទោសអ្នកដែលបដិសេធការស្វាគមន៍របស់លោកទេការអញ្ជើញរបស់លោក ឲ្យ មកតាមលោក។ ប៉ុន្តែគាត់ព្រមានពួកគេអំពីផលវិបាកនៃការបដិសេធបែបនេះ។ ដើម្បី ឲ្យ ព្រះយេស៊ូទទួលយកនិងពិសោធនូវសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់តម្រូវឱ្យមានប្រតិកម្មជាក់លាក់ណាមួយមិនថាមានប្រតិកម្មអ្វីទាំងអស់។

ការវែកញែកដែលលោកយេស៊ូបានធ្វើនៅចំពោះមុខប្រតិកម្មផ្សេងៗដែលលោកបានទទួលគឺបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងអត្ថបទគម្ពីរជាច្រើន។ ដូច្នេះរឿងប្រៀបប្រដូចនិយាយអំពីអ្នកព្រោះនិងគ្រាប់ពូជ (កន្លែងដែលគ្រាប់ពូជតំណាងអោយពាក្យរបស់គាត់) ជាភាសាដែលមិនអាចយល់បាន។ មានដីបួនប្រភេទខុសៗគ្នាហើយមានតែតំបន់មួយប៉ុណ្ណោះដែលតំណាងឱ្យការទទួលបានផ្លែផ្កាដែលព្រះយេស៊ូបានរំពឹងទុក។ ក្នុងករណីជាច្រើនគាត់ចូលទៅក្នុងរបៀបដែលគាត់ពាក្យសម្ដីឬការបង្រៀនរបស់គាត់ព្រះវរបិតាសួគ៌និងសិស្សរបស់គាត់ត្រូវបានទទួលយកឬបដិសេធដោយស្ម័គ្រចិត្ត។ នៅពេលដែលសិស្សជាច្រើនបានឃ្លាតឆ្ងាយពីព្រះអង្គហើយចាកចេញពីព្រះអង្គទៅព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរថាតើសិស្សទាំងដប់ពីររូបដែលមកជាមួយព្រះអង្គចង់ធ្វើដូចគេដែរឬទេ។ ចម្លងដ៏ល្បីល្បាញរបស់ពេត្រុសអានថា៖ «ព្រះអម្ចាស់តើយើងត្រូវទៅទីណា? អ្នកមានពាក្យនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច " (យ៉ូហាន ១:១៤) ។

ពាក្យផ្ដើមសំខាន់ៗរបស់លោកយេស៊ូដែលលោកនាំទៅដល់មនុស្សគឺឆ្លុះបញ្ចាំងតាមរយៈការហៅរបស់លោកថា៖ «ចូរមកតាមខ្ញុំ [... ]! (ម៉ាកុស ១០.៤៥) ។ អ្នកដែលដើរតាមគាត់ខុសគ្នាពីអ្នកដែលមិនធ្វើតាម។ ព្រះអម្ចាស់ប្រៀបធៀបអ្នកដែលដើរតាមគាត់ជាមួយអ្នកដែលទទួលយកការអញ្ជើញឱ្យចូលរួមពិធីមង្គលការហើយផ្ទុយពីពួកគេជាមួយអ្នកដែលបដិសេធការអញ្ជើញ (ម៉ាថាយ ៥: ១-១៦) ។ ភាពខុសគ្នាប្រហាក់ប្រហែលគ្នានេះត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងការបដិសេធរបស់កូនប្រុសច្បងមិនឱ្យចូលរួមក្នុងពិធីបុណ្យនេះក្នុងឱកាសនៃការត្រឡប់មកវិញរបស់ប្អូនប្រុសរបស់គាត់ទោះបីជាឪពុកជំរុញឱ្យគាត់មកក៏ដោយ។ (Lk15,28) ។

ការព្រមានជាបន្ទាន់គឺត្រូវបានផ្ដល់ដល់អ្នកដែលមិនត្រឹមតែមិនព្រមធ្វើតាមព្រះយេស៊ូប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែថែមទាំងបដិសេធការហៅដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់គេទៀតផងព្រោះពួកគេក៏រារាំងអ្នកដទៃមិនឱ្យដើរតាមទ្រង់ហើយពេលខ្លះថែមទាំងរៀបចំដីដោយសម្ងាត់សម្រាប់ការប្រហារជីវិតគាត់ (លូកា ១១.៤៦; ម៉ាថាយ ៣.៧; ២៣.២៧-២៩) ។ ការព្រមានទាំងនេះមានឥទ្ធិពលខ្លាំងណាស់ព្រោះវាបង្ហាញពីអ្វីដែលមិនគួរកើតឡើងយោងទៅតាមការព្រមានហើយមិនមែនជាអ្វីដែលនឹងកើតឡើងដោយសង្ឃឹមថា។ ការព្រមានត្រូវបានផ្តល់ដល់អ្នកដែលយើងយកចិត្តទុកដាក់និងមិនមែនចំពោះអ្នកដែលយើងមិនមានអ្វីដែលត្រូវធ្វើជាមួយ។ សេចក្តីស្រឡាញ់និងការទទួលយកដូចគ្នាត្រូវបានបង្ហាញទាំងអ្នកដែលទទួលយកព្រះយេស៊ូវនិងអ្នកដែលបដិសេធទ្រង់។ ប៉ុន្តែស្នេហាបែបនេះនឹងមិនមានភាពស្មោះត្រង់ទេប្រសិនបើវាមិនឆ្លើយតបទៅនឹងប្រតិកម្មខុសៗគ្នានិងផលវិបាកដែលជាប់ទាក់ទង។

ព្រះយេស៊ូវបានស្វាគមន៍មនុស្សគ្រប់គ្នាហើយអំពាវនាវឱ្យពួកគេទាំងពីរចូលទៅជិតព្រះអង្គដោយចំហនិងអ្វីដែលទ្រង់បានរៀបចំគឺការគ្រប់គ្រងនៃនគររបស់ព្រះ។ ទោះបីជាបណ្តាញនេះក៏រីករាលដាលផងដែរហើយគ្រាប់ពូជត្រូវបានរីករាលដាលនៅគ្រប់ទីកន្លែងការទទួលយកដោយខ្លួនឯងការទុកចិត្តលើគាត់និងអ្នកស្នងរបស់គាត់ទាមទារឱ្យមានប្រតិកម្មជាក់លាក់។ ព្រះយេស៊ូវប្រៀបធៀបពួកគេទៅនឹងការយល់ព្រមពីកុមារ។ គាត់ហៅថាជំនឿទទួលឬការទុកចិត្តដែលដាក់លើគាត់។ នេះរួមបញ្ចូលទាំងការប្រែចិត្តពីការដាក់ការទុកចិត្តចុងក្រោយលើនរណាម្នាក់ឬអ្វីផ្សេងទៀត។ ជំនឿនេះមានលក្ខណៈផ្ទាល់ខ្លួននៅក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះដោយព្រះបុត្រាដោយគុណធម៌នៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ អំណោយនឹងត្រូវផ្តល់ឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដោយគ្មានការកក់។ មិនមានល័ក្ខខ័ណ្ឌដែលអ្នកទទួលផលសក្តានុពលអាចបដិសេធបានទេ។ ទោះយ៉ាងណាការទទួលយកអំណោយដែលមិនមានល័ក្ខខ័ណ្ឌនេះត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់អ្នកទទួល។ នេះតម្រូវឱ្យបោះបង់ចោលទាំងស្រុងនៃជីវិតរបស់គាត់និងការចុះចាញ់របស់គាត់ចំពោះព្រះយេស៊ូវដែលជាព្រះវរបិតានិងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធជាមួយគាត់។ ការខិតខំប្រឹងប្រែងគឺមិនត្រូវចំណាយលើអ្វីទាំងអស់ដល់ព្រះអម្ចាស់ដូច្នេះគាត់មានចិត្តលះបង់ខ្លួនឯងដើម្បីយើង។ វាគឺជាការខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីដោះលែងដៃនិងដួងចិត្តរបស់យើងដើម្បីទទួលទ្រង់ជាព្រះអម្ចាស់និងព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង។ អ្វីដែលយើងទទួលបានដោយឥតគិតថ្លៃគឺត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់យើងដូច្នេះយើងអាចចែករំលែកវាបាន។ ដោយសារតែការងាកចេញពីចាស់, អត្មាពុករលួយគឺត្រូវបានទាមទារដើម្បីទទួលបានជីវិតថ្មីពីគាត់។

អ្វីដែលវាត្រូវការនៅលើផ្នែករបស់យើងដើម្បីទទួលបានព្រះគុណដោយគ្មានលក្ខណរបស់ព្រះត្រូវបានចែងនៅក្នុងបទគម្ពីរទាំងអស់។ គម្ពីរសញ្ញាចាស់និយាយថាយើងត្រូវការទាំងបេះដូងថ្មីនិងវិញ្ញាណថ្មីដែលព្រះនឹងប្រទានឱ្យយើងនៅថ្ងៃណាមួយ។ គម្ពីរសញ្ញាថ្មីប្រាប់យើងថាយើងត្រូវកើតជាថ្មីខាងវិញ្ញាណត្រូវការជាមនុស្សថ្មីឈប់រស់នៅដោយខ្លួនឯងនិងផ្ទុយទៅវិញរស់នៅក្នុងជីវិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះគ្រីស្ទដែលយើងត្រូវការការរំspiritualកខាងវិញ្ញាណ - បានបង្កើតថ្មីបន្ទាប់ពី ធ្វើឱ្យព្រះគ្រីស្ទជាអ័ដាមថ្មី។ បុណ្យថ្ងៃទីហាសិបមិនត្រឹមតែសំដៅទៅលើការបញ្ជូនព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ព្រះឱ្យមាននៅក្នុងអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែវាក៏ជាការពិតដែលថាយើងទទួលបានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់គឺព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះយេស៊ូវដែលជាវិញ្ញាណនៃជីវិតត្រូវតែទទួលគាត់នៅក្នុងខ្លួនយើងហើយបំពេញដោយគាត់។

ឧទាហរណ៍របស់លោកយេស៊ូបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាប្រតិកម្មដែលលោករំពឹងថានឹងទទួលអំណោយដែលលោកបាន ឲ្យ យើងនឹងរួមបញ្ចូលការខំប្រឹង។ សូមចងចាំរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីគុជដ៏មានតម្លៃឬការទិញដីដែលលាក់កំណប់។ អ្នកឆ្លើយតបត្រឹមត្រូវត្រូវតែលះបង់អ្វីៗទាំងអស់ដែលពួកគេមានដើម្បីទទួលបានអ្វីដែលពួកគេបានរកឃើញ (ម៉ាថាយ ៧.២៤; ១៧.៥) ។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលផ្តល់អាទិភាពដល់អ្នកដទៃ - វាជាដីផ្ទះឬគ្រួសារ - នឹងមិនចែករំលែកព្រះយេស៊ូវនិងពរជ័យរបស់គាត់ទេ (លូកា ៩.៥៩; លូកា ១៤.១៨-២០) ។

ការប្រព្រឹត្ដរបស់ព្រះយេស៊ូជាមួយមនុស្សបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថាការដើរតាមទ្រង់និងការចែកព្រះពរទាំងអស់របស់ទ្រង់តម្រូវឱ្យមានកិច្ចការគ្រប់យ៉ាងដែលយើងអាចមានតម្លៃជាងព្រះអម្ចាស់និងព្រះរាជាណាចក្ររបស់យើង។ នេះរួមបញ្ចូលទាំងការលះបង់នូវការស្វែងរកទ្រព្យសម្បត្តិនិងទ្រព្យសម្បត្តិ។ មេដឹកនាំអ្នកមានមិនបានធ្វើតាមព្រះយេស៊ូវទេពីព្រោះគាត់មិនអាចញែកខ្លួនគាត់ចេញពីទំនិញរបស់គាត់។ ដូច្នេះគាត់មិនអាចទទួលបានទំនិញដែលព្រះអម្ចាស់បានផ្តល់ឱ្យគាត់ទេ (លូកា ៥, ១៧-២៦) ។ សូម្បីតែស្ត្រីដែលត្រូវបានកាត់ទោសពីបទផិតក្បត់ក៏មានអារម្មណ៍ថាត្រូវផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់នាងជាមូលដ្ឋានដែរ។ បន្ទាប់ពីបានអភ័យទោសនាងមិនគួរធ្វើបាបទៀតទេ (យ៉ូហាន ១:១៤) ។ គិតពីបុរសម្នាក់នៅក្បែរស្រះ Betesda ។ គាត់ត្រូវតែត្រៀមខ្លួនចាកចេញពីកន្លែងរបស់គាត់នៅទីនោះក៏ដូចជាជំងឺខ្លួនឯង។ "ក្រោកឡើងយកគ្រែរបស់អ្នកហើយទៅ!" (យ៉ូហាន ៥: ៨, ព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អ) ។

ព្រះយេស៊ូវស្វាគមន៍មនុស្សគ្រប់គ្នាហើយទទួលពួកគេប៉ុន្តែប្រតិកម្មតបចំពោះគាត់មិនមាននរណាម្នាក់ដូចគាត់ពីមុនទេ។ ព្រះអម្ចាស់នឹងមិនត្រូវបានគេស្រឡាញ់នៅក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ទេប្រសិនបើគាត់គ្រាន់តែចាកចេញពីពួកគេដូចដែលគាត់បានរកឃើញពួកគេនៅពេលជួបគ្នាលើកដំបូង។ គាត់ស្រឡាញ់យើងឆ្ងាយណាស់ដោយគ្រាន់តែទុកឱ្យយើងញ៉ាំជាមួយការយល់ចិត្តសុទ្ធឬបង្ហាញការអាណិតដល់ជោគវាសនារបស់យើង។ ទេស្នេហារបស់គាត់ជាសះស្បើយផ្លាស់ប្តូរនិងផ្លាស់ប្តូរជីវិត។

សរុបសេចក្ដីមកគម្ពីរសញ្ញាថ្មីប្រកាសយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនថាការឆ្លើយតបចំពោះការថ្វាយខ្លួនដោយឥតលក្ខខណ្ឌរួមទាំងអ្វីៗដែលគាត់មានសម្រាប់យើងគឺដើរទន្ទឹមគ្នាដោយបដិសេធខ្លួនយើង (ងាកចេញពីខ្លួនយើង) ។ នេះរួមបញ្ចូលទាំងការបញ្ចេញមោទនភាពរបស់យើងការលះបង់នូវទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងការគោរពសេចក្តីអំណោយនិងសមត្ថភាពដែលរួមបញ្ចូលទាំងការផ្តល់ភាពអង់អាចដល់ជីវិតរបស់យើង។ ក្នុងន័យនេះព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលដោយតក់ស្លុតថានៅពេលនិយាយអំពីព្រះគ្រីស្ទយើងត្រូវ“ បែកបាក់នឹងឪពុកម្តាយ” ។ ប៉ុន្តែលើសពីនេះទៀតការដើរតាមគាត់មានន័យថាយើងក៏ត្រូវបែកបាក់ជីវិតរបស់យើងដែរដោយមានការស្មានខុសថាយើងអាចធ្វើខ្លួនយើងជាម្ចាស់នៃជីវិតរបស់យើង។ (លូកា ១៤, ២៦-២៧, ព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អ) ។ នៅពេលយើងចូលរួមជាមួយព្រះយេស៊ូវយើងឈប់រស់នៅដោយខ្លួនឯង (រ៉ូម ១៤: ៧-៨) ពីព្រោះយើងជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកដទៃ (កូរិនថូសទី ២ ២:១១) ។ ក្នុងន័យនេះយើងជា«អ្នកបំរើរបស់ព្រះគ្រីស្ទ» (អេភេសូរ ៤:៣០) ។ ជីវិតរបស់យើងគឺស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ទាំងស្រុងវាគឺជាការបង្ហាញនិងការណែនាំរបស់គាត់។ យើងជាអ្វីដែលយើងមានទាក់ទងនឹងគាត់។ ហើយដោយសារតែយើងនៅរួមគ្នាជាមួយព្រះគ្រីស្ទ "តាមពិតខ្ញុំមិនរស់នៅទៀតទេតែព្រះគ្រីស្ទរស់នៅក្នុងខ្ញុំ" (កាឡាទី ៤.២៦) ។

ប្រាកដហើយព្រះយេស៊ូវទទួលយកមនុស្សគ្រប់គ្នាហើយស្វាគមន៍ទ្រង់។ គាត់បានស្លាប់សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ហើយគាត់បានផ្សះផ្សាជាមួយមនុស្សគ្រប់គ្នា - ប៉ុន្តែទាំងអស់នេះជាព្រះអម្ចាស់និងព្រះប្រោសលោះរបស់យើង។ ការស្វាគមន៍និងទទួលយកខ្លួនយើងគឺជាការផ្តល់ជូនការអញ្ជើញដែលទាមទារឱ្យមានប្រតិកម្មឆន្ទៈក្នុងការទទួលយក។ ហើយឆន្ទៈក្នុងការទទួលយកនេះគឺជាប់ទាក់ទងនឹងការទទួលយកនូវអ្វីដែលគាត់ជានរណាគឺត្រៀមខ្លួនសម្រាប់យើងក្នុងការទទួលយក - មិនលើសពីនេះទេ។ នេះមានន័យថាប្រតិកម្មរបស់យើងរួមមានការប្រែចិត្ត - ការផ្ដាច់ខ្លួនពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលរារាំងយើងមិនឱ្យទទួលនូវអ្វីដែលគាត់ផ្តល់ឱ្យយើងនិងអ្វីដែលឈរនៅក្នុងវិធីនៃការប្រកបរបស់យើងជាមួយគាត់និងសេចក្តីអំណរនៃការរស់នៅក្នុងនគររបស់គាត់។ ប្រតិកម្មបែបនេះទាក់ទងនឹងការខិតខំ - ប៉ុន្តែការខិតខំដែលសមនឹងទទួលបាន។ ដោយសារតែការបាត់បង់ខ្លួនឯងចាស់យើងទទួលបានខ្លួនឯងថ្មី។ យើងបង្កើតកន្លែងទំនេរសម្រាប់ព្រះយេស៊ូវហើយទទួលបានការផ្លាស់ប្តូរជីវិតនិងព្រះគុណដែលផ្តល់ជីវិតដោយដៃទទេ។ ព្រះយេស៊ូវទទួលយកយើងនៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលយើងឈរដើម្បីនាំយើងទៅឯព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធឥឡូវនេះនិងជារៀងរហូតក្នុងនាមជាកូនដែលមានសុខភាពល្អនិងមានសុខភាពល្អឡើងវិញ។

តើអ្នកណាចង់ចូលរួមក្នុងអ្វីដែលតិចជាងនេះ?

ពី Dr. Gary Deddo


ជាអនុម័តដោយព្រះយេស៊ូវ