ហេតុអ្វីបានជាព្រះធ្វើឱ្យគ្រិស្ដសាសនិករងទុក្ខ?

២៧១ ហេតុអ្វីគ្រិស្ដសាសនិករងទុក្ខ? ក្នុងនាមជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទជារឿយៗយើងត្រូវបានស្នើសុំឱ្យផ្តល់ការលួងលោមដល់មនុស្សនៅពេលពួកគេឆ្លងកាត់ការរងទុក្ខផ្សេងៗ។ ក្នុងពេលមានទុក្ខលំបាកយើងត្រូវបានស្នើសុំឱ្យបរិច្ចាគអាហារទីជម្រកឬសម្លៀកបំពាក់។ ប៉ុន្តែនៅពេលមានទុក្ខលំបាកពេលខ្លះយើងត្រូវបានស្នើសុំឱ្យពន្យល់ពីមូលហេតុដែលព្រះអនុញ្ញាតឱ្យគ្រីស្ទបរិស័ទរងទុក្ខបន្ថែមលើការសុំជំនួយខាងរាងកាយ។ នេះគឺជាសំនួរដែលពិបាកឆ្លើយជាពិសេសនៅពេលត្រូវបានគេសួរនៅពេលមានបញ្ហាខាងរាងកាយផ្លូវចិត្តឬហិរញ្ញវត្ថុ។ ពេលខ្លះសំណួរត្រូវបានសួរតាមរបៀបដែលចរិតលក្ខណៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានគេសួរ។

គំនិតនៃការរងទុក្ខរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទនៅក្នុងវប្បធម៌បស្ចិមប្រទេសជារឿយ ៗ គឺខុសគ្នាឆ្ងាយពីទស្សនៈរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទដែលកំពុងរងទុក្ខនៅក្នុងតំបន់ដែលមានសេដ្ឋកិច្ចខ្សោយនៅលើពិភពលោក។ ក្នុងនាមជាគ្រិស្ដសាសនិកតើការរំពឹងទុករបស់យើងគួរទាក់ទងអ្វីនឹងទុក្ខវេទនា? គ្រិស្ដសាសនិកខ្លះត្រូវបានបង្រៀនថានៅពេលពួកគេក្លាយជាគ្រិស្ដសាសនិកពួកគេមិនគួររងទុក្ខក្នុងជីវិតទៀតទេ។ ពួកគេត្រូវបានបង្រៀនថាការរងទុក្ខរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទបណ្តាលមកពីកង្វះជំនឿ។

ហេព្រើរ ១១ ច្រើនតែហៅថាជំពូកនៃសេចក្តីជំនឿ។ វាសរសើរមនុស្សជាក់លាក់ចំពោះជំនឿទុកចិត្តរបស់ពួកគេ។ ក្នុងចំណោមប្រជាជនដែលបានចុះបញ្ជីនៅក្នុងហេព្រើរ ១១ គឺអ្នកដែលត្រូវការជំនួយដែលត្រូវបានគេធ្វើទុក្ខបុកម្នេញធ្វើទារុណកម្មធ្វើទារុណកម្មវាយដំនិងសម្លាប់។ (ហេព្រើរ ១១: ៣៥-៣៨) ។ វាច្បាស់ណាស់ថាការរងទុក្ខរបស់ពួកគេមិនមែនបណ្តាលមកពីកង្វះនៃការជឿទុកចិត្តដូចដែលពួកគេបានចុះក្នុងជំពូកនៃសេចក្តីជំនឿនោះទេ។

ការរងទុក្ខគឺជាផលវិបាកនៃអំពើបាប។ ប៉ុន្តែមិនមែនការរងទុក្ខវេទនាទាំងអស់សុទ្ធតែជាលទ្ធផលនៃអំពើបាបនៅក្នុងជីវិតរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទនោះទេ។ ក្នុងអំឡុងកិច្ចបម្រើផ្សាយរបស់លោកយេស៊ូលោកបានជួបបុរសដែលខ្វាក់ពីកំណើត។ ពួកសិស្សបានសុំព្រះយេស៊ូបញ្ជាក់ពីប្រភពដើមនៃបាបដែលបណ្តាល ឲ្យ បុរសនោះខ្វាក់ពីកំណើត។ ពួកសិស្សសន្មតថាការរងទុក្ខវេទនាគឺបណ្តាលមកពីអំពើបាបរបស់បុរសម្នាក់នេះឬប្រហែលជាបាបរបស់ឪពុកម្ដាយគាត់ចាប់តាំងពីបុរសនោះកើតមកខ្វាក់។ នៅពេលត្រូវបានសួរដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណអំពើបាបដែលបណ្តាលឱ្យខ្វាក់ព្រះយេស៊ូវបានឆ្លើយតបថា៖ «គាត់មិនបានធ្វើបាបឬឪពុកម្តាយគាត់ដែរ។ ប៉ុន្តែកិច្ចការរបស់ព្រះគួរតែបង្ហាញដល់គាត់ (យ៉ូហាន ៩: ១-៤) ។ ពេលខ្លះព្រះអនុញ្ញាតឱ្យមានការរងទុក្ខក្នុងជីវិតរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទផ្តល់ឱកាសដើម្បីបង្ហាញពីដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។

គ្រិស្ដសាសនិកដែលរស់នៅសតវត្សរ៍ទី ១ ប្រាកដជាមិនរំពឹងថានឹងមានជីវិតជាគ្រិស្ដសាសនិកដោយគ្មានការរងទុក្ខឡើយ។ សាវ័កពេត្រុសបានសរសេរដូចតទៅទៅកាន់បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់គាត់នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ (១.២ ៤.១២-១៦) ៈជាទីស្រឡាញ់សូមកុំអោយការធ្វើតេស្តិ៍ដែលបានកើតឡើងក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមានការងឿងឆ្ងល់ដូចជាមានអ្វីប្លែកកើតឡើងចំពោះអ្នក។ ប៉ុន្ដែដល់កំរិតដែលបងប្អូនចូលរួមរងទុក្ខលំបាករបស់ព្រះគ្រិស្ដចូរអរសប្បាយដើម្បីអោយបងប្អូនអាចអរសប្បាយដោយសំដែងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះអង្គ។ អ្នកមានពរនៅពេលអ្នកត្រូវគេជេរប្រមាថដោយព្រោះព្រះនាមរបស់ព្រះគ្រីស្ទ! ដ្បិតវិញ្ញាណនៃសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ស្ថិតនៅលើអ្នក។ គេបានប្រមាថព្រះជាម្ចាស់ជាមួយអ្នកទាំងនោះតែព្រះអង្គលើកតម្កើងអ្នក។ ដូច្នេះក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាគ្មាននរណាម្នាក់អាចរងទុក្ខលំបាកដូចជាឃាតកចោរប្លន់ចោររឺអ្នកប្រព្រឹត្តល្មើសឬមកពីគេលាយឡំជាមួយវត្ថុប្លែកៗនោះឡើយ។ ប៉ុន្ដែបើគាត់រងទុក្ខក្នុងនាមជាគ្រិស្ដសាសនិកគាត់មិនត្រូវអាម៉ាស់មុខទេផ្ទុយទៅវិញគាត់ត្រូវតែលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងរឿងនេះ។

ការរងទុក្ខមិនគួរនឹកស្មានដល់ក្នុងជីវិតរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទទេ

ព្រះមិនតែងតែដកទុក្ខវេទនាចេញពីជីវិតរបស់យើងទេ។ សាវ័កប៉ូលបានឈឺចាប់។ គាត់បានសុំឱ្យព្រះបីដងដើម្បីដកការរងទុក្ខនេះចេញ។ ប៉ុន្តែព្រះមិនបានបំបាត់នូវទុក្ខវេទនាទេពីព្រោះការរងទុក្ខគឺជាឧបករណ៍មួយដែលព្រះបានប្រើដើម្បីរៀបចំសាវកប៉ូលសម្រាប់កិច្ចបំរើរបស់គាត់ (កូរិនថូសទី ២ ១២: ៧-១០) ។ ព្រះជាម្ចាស់មិនតែងតែដកទុក្ខវេទនារបស់យើងចេញទេប៉ុន្តែយើងដឹងថាព្រះបានលួងលោមនិងពង្រឹងយើងតាមរយៈការរងទុក្ខរបស់យើង (ភីលីព ៤:១៣) ។

ពេលខ្លះមានតែព្រះទេដែលដឹងពីមូលហេតុនៃការរងទុក្ខរបស់យើង។ ព្រះមានចេតនាសម្រាប់ការរងទុក្ខរបស់យើងដោយមិនគិតពីថាតើទ្រង់បង្ហាញពីចេតនារបស់ទ្រង់ចំពោះយើងទេ។ យើងដឹងថាព្រះប្រើការរងទុក្ខរបស់យើងដើម្បីភាពល្អនិងសិរីល្អរបស់យើង (រ៉ូម ១:១៧) ។ ក្នុងនាមជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះយើងមិនអាចឆ្លើយនូវសំណួរថាហេតុអ្វីបានជាព្រះអនុញ្ញាតឱ្យមានការរងទុក្ខវេទនាក្នុងស្ថានភាពណាមួយនោះទេប៉ុន្តែយើងដឹងថាព្រះជាព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតហើយអាចត្រួតត្រាស្ថានការណ៍ទាំងអស់បាន។ (ដាន ៤.២៥) ។ ហើយព្រះនេះត្រូវបានជម្រុញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ពីព្រោះព្រះជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ (យ៉ូហានទី ១ ៤:១៦) ។

យើងដឹងថាព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់យើងដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ដោយគ្មានលក្ខណ (យ៉ូហានទី ១ ៤:១៩) ហើយថាព្រះមិនដែលបោះបង់ចោលឬបោះបង់យើងចោលឡើយ (ហេ .១៣.៥ ខ) ។ ពេលកំពុងបម្រើបងប្អូនប្រុសស្រីដែលកំពុងរងទុក្ខរបស់យើងយើងអាចបង្ហាញពួកគេនូវការអាណិតអាសូរនិងការគាំទ្រដោយថែរក្សាពួកគេនៅក្នុងការសាកល្បងរបស់ពួកគេ។ សាវ័កប៉ូលបានរំtheកដល់សាសនាចក្រនៅទីក្រុងកូរិនថូស ឲ្យ ជួយសំរាលទុក្ខគ្នាទៅវិញទៅមកនៅពេលមានទុក្ខលំបាក។

គាត់បានសរសេរ (២ កូ។ ១.៣-៧)៖ សរសើរដល់ព្រះនិងជាព្រះវរបិតារបស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទជាព្រះវរបិតានៃសេចក្តីមេត្តានិងព្រះនៃការលួងលោមទាំងអស់ដែលជួយសំរាលទុក្ខយើងក្នុងគ្រប់បញ្ហារបស់យើងដើម្បីយើងអាចលួងលោមអ្នកដែលមានទុក្ខលំបាកគ្រប់បែបយ៉ាង។ តាមរយៈការលួងលោមដែលព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់បានសំរាលទុក្ខយើង។ ដូចជាការរងទុក្ខរបស់ព្រះគ្រីស្ទបានចាក់មកលើយើងដោយសេរីការសំរាលទុក្ខរបស់យើងក៏ហូរចេញតាមរយៈព្រះគ្រីស្ទដែរ។

ប្រសិនបើយើងកំពុងរងទុក្ខវេទនាវានឹងជួយសំរាលទុក្ខនិងសង្គ្រោះរបស់អ្នកដែលនឹងបង្ហាញថាពិតជាមានប្រសិទ្ធិភាពក្នុងការស៊ូទ្រាំនឹងការរងទុក្ខដូចគ្នាដែលយើងរងទុក្ខ។ បើយើងបានធូរស្បើយនោះគឺសំរាប់សំរាលទុក្ខនិងការសង្គ្រោះ។ យើងដឹងថាយើងសង្ឃឹមថានឹងបានទទួលការសង្គ្រោះព្រោះយើងដឹងថាដូចបងប្អូនរងទុក្ខវេទនាដូច្នោះដែរយើងក៏បានធូរស្បើយពីទុក្ខលំបាកដែរ។

ទំនុកដំកើងគឺជាធនធានដ៏ល្អសំរាប់មនុស្សគ្រប់រូប។ ពីព្រោះពួកគេបង្ហាញនូវភាពទុក្ខព្រួយការខកចិត្តនិងសំណួរអំពីការប្រលងរបស់យើង។ ដូចបទទំនុកដំកើងបង្ហាញយើងមិនអាចមើលឃើញពីមូលហេតុនៃការរងទុក្ខនោះទេប៉ុន្តែយើងពិតជាដឹងពីប្រភពនៃការលួងលោម។ ប្រភពនៃការលួងលោមសម្រាប់ការរងទុក្ខទាំងអស់គឺព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទជាព្រះអម្ចាស់របស់យើង។ សូមអោយព្រះអម្ចាស់របស់យើងពង្រឹងកម្លាំងយើងនៅពេលយើងបម្រើមនុស្សដែលរងទុក្ខ។ សូមឱ្យយើងទាំងអស់គ្នាស្វែងរកការលួងលោមនៅក្នុងព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទរបស់យើងក្នុងកំឡុងពេលមានទុក្ខលំបាកហើយយើងនឹងស្ថិតនៅជាប់នឹងទ្រង់រហូតដល់ថ្ងៃដែលគាត់ដកការរងទុក្ខពីសកលលោកជាអចិន្ត្រៃយ៍។ (បប។ ២១.៤) ។

ដោយដេវីដឡារីរី


ជាហេតុអ្វីព្រះអនុញ្ញាត ឲ្យ គ្រិស្ដសាសនិករងទុក្ខ?