ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ

វិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានគុណសម្បត្ដិរបស់ព្រះស្មើនឹងព្រះហើយធ្វើអ្វីៗដែលមានតែព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ។ ដូចជាព្រះដែរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺបរិសុទ្ធ - ដែលបរិសុទ្ធដូចជាការធ្វើបាបដល់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដូចជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះដែរ (ហេព្រើរ ១: ៣) ។ ការពោលពាក្យប្រមាថការប្រមាថទាស់នឹងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺជាអំពើបាបដែលមិនអាចលើកលែងបាន (ម៉ាថាយ ១៧.៥) ។ នេះមានន័យថាវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដោយធម្មជាតិហើយមិនដូចនៅក្នុងព្រះវិហារទេវាត្រូវបានគេនិយាយថាបរិសុទ្ធ។

ដូចជាព្រះដែរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺនៅអស់កល្ប (ហេព្រើរ ១: ៣) ។ ដូចជាព្រះដែរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺនៅគ្រប់ទីកន្លែង (ទំនុកដំកើង ១៣៩: ៧-៩) ។ ដូចជាព្រះដែរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺមិនចេះនិយាយ (កូរិនថូសទី ១ ២: ១០-១១; យ៉ូហាន ១៤:២៦) ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបង្កើត (ការងារ ៣៣.៤; ទំនុកតម្កើង ១០៤.៣០) និងបង្កើតអព្ភូតហេតុ (ម៉ាថាយ ១២.២៨; រ៉ូម ១៥.១៨-១៩) និងចូលរួមចំណែកក្នុងកិច្ចការរបស់ព្រះ។ អត្ថបទគម្ពីរខ្លះដាក់ឈ្មោះព្រះវរបិតាព្រះរាជបុត្រានិងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធថាជាព្រះ។ នៅក្នុងការពិភាក្សាអំពីអំណោយខាងវិញ្ញាណប៉ូលសំដៅទៅលើសំណង់ប៉ារ៉ាឡែលនៃព្រះវិញ្ញាណព្រះអម្ចាស់និងព្រះ (កូរិនថូសទី ១ ២: ១០-១៣) ។ គាត់បញ្ចប់សំបុត្ររបស់គាត់ដោយការអធិស្ឋានជាបីផ្នែក (កូរិនថូសទី ២ ២:១១) ។ ពេត្រុសចាប់ផ្តើមសរសេរសំបុត្រជាទម្រង់បីផ្នែកផ្សេងទៀត (ពេត្រុសទី ២ ២: ៤) ។ ខណៈពេលដែលឧទាហរណ៍ទាំងនេះមិនមែនជាភស្ដុតាងនៃសាមគ្គីភាពនៃព្រះត្រីឯកពួកគេគាំទ្រគំនិតនេះ។

រូបមន្តពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកពង្រឹងសញ្ញានៃការរួបរួមបែបនេះ: "ធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកក្នុងនាមព្រះវរបិតានិងព្រះរាជបុត្រានិងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ" (ម៉ាថាយ ១០, ៣៩) ។ អ្នកទាំងបីមានឈ្មោះមួយដែលបង្ហាញថាជាខ្លួននៅពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើអ្វីមួយព្រះទ្រង់ធ្វើ។ នៅពេលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានបន្ទូលព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់មានបន្ទូល។ នៅពេលដែលអាណានាសបានកុហកព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគាត់បានកុហកព្រះ (កិច្ចការ ៥: ៣-៤) ។ ពេត្រុសនិយាយថាអាណានាសបានកុហកអ្នកតំណាងរបស់ព្រះតែគាត់មិនកុហកដល់ព្រះទេ។

នៅក្នុងអត្ថបទមួយប៉ូលបាននិយាយថាគ្រីស្ទបរិស័ទគឺជាព្រះវិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ (កូរិនថូសទី ១ ៣:១៦) នៅក្នុងពាក្យមួយទៀតគាត់និយាយថាយើងគឺជាព្រះវិហារបរិសុទ្ធនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (កូរិនថូសទី ២ ២:១១) ។ យើងជាប្រាសាទមួយដើម្បីគោរពបូជាអាទិទេពហើយមិនមែនជាថាមពលដែលមិនមែនជាបុគ្គលទេ។ នៅពេលប៉ូលសរសេរថាយើងជាព្រះវិហារបរិសុទ្ធនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគាត់បង្ហាញថាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺជាព្រះ។

ដូច្នេះព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនិងព្រះគឺដូចគ្នា៖ «ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេបានបម្រើនិងតមអាហារដល់ព្រះអម្ចាស់នោះព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានមានបន្ទូលថា៖ ញែកខ្ញុំចេញពីបាណាបាសនិងសូលទៅនឹងកិច្ចការដែលខ្ញុំបានហៅអ្នក» (កិច្ចការ ១.៤) , នៅទីនេះព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធប្រើសព្វនាមផ្ទាល់ខ្លួនដូចជាព្រះដែរ។ ស្រដៀងគ្នាដែរព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានបន្ទូលថាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានសាកល្បងនិងល្បងលគាត់ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំស្បថដោយកំហឹងរបស់អ្នក៖ អ្នកមិនគួរមកកន្លែងសម្រាករបស់ខ្ញុំទេ» (ហេព្រើរ ២: ៩-១០) ។ ប៉ុន្តែព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមិនមែនគ្រាន់តែជាឈ្មោះផ្សេងទៀតសម្រាប់ព្រះប៉ុណ្ណោះទេ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺឯករាជ្យពីព្រះវរបិតានិងព្រះរាជបុត្រាដូចដែលបានបង្ហាញនៅឯពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ព្រះយេស៊ូវ (ម៉ាថាយ ៣: ១៦-១៧) ។ អ្នកទាំងបីគឺឯករាជ្យតែម្នាក់គឺជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើកិច្ចការរបស់ព្រះនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង។ យើងកើតមកតាមរយៈព្រះ (យ៉ូហាន ១:១២) ដែលដូចគ្នានឹងការកើតពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (យ៉ូហាន ១:១៤) ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺជាមធ្យោបាយដែលព្រះជាម្ចាស់គង់នៅក្នុងយើង (អេភេសូរ ២:២២; យ៉ូហានទី ១ ៣:២៤; ៤:១៣) ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគង់នៅក្នុងយើង (រ៉ូម ៨:១១; កូរិនថូសទី ១ ៣:១៦) - ហើយដោយសារវិញ្ញាណរស់នៅក្នុងយើងយើងក៏អាចនិយាយបានថាព្រះទ្រង់គង់នៅក្នុងយើង។

ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានលក្ខណៈផ្ទាល់ខ្លួន

  • ព្រះគម្ពីរពិពណ៌នាអំពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលមានចរិតលក្ខណៈមនុស្ស៖
  • វិញ្ញាណរស់នៅ (រ៉ូម ៨:១១; កូរិនថូសទី ១ ៣:១៦)
  • ចិត្តនិយាយ (កិច្ចការ ៨.២៩; ១០.១៩; ១១.១២; ២១.១១, ធីម៉ូថេទី ១ ៤,១, ហេព្រើរ ៣.៧)
  • ចិត្តពេលខ្លះប្រើសព្វនាមផ្ទាល់ខ្លួន "ខ្ញុំ" (កិច្ចការ ១០.២០; ១៣.២)
  • ចិត្តអាចត្រូវបានដោះស្រាយព្យាយាមយំសោកជេរប្រមាថនិងយាយី (កិច្ចការ ៥: ៣; ៩; អេភេសូរ ៤:៣០; ហេព្រើរ ១០:២៩; ម៉ាថាយ ១២:៣១)
  • គំនិតណែនាំការសម្របសម្រួលការហៅទូរស័ព្ទនិងការណែនាំ (រ៉ូម ៨:១៤; ២៦; កិច្ចការ ១៣: ២; ២០:២៨)

រ៉ូម ៨:២៧ និយាយអំពីក្បាលនៃវិញ្ញាណ។ ព្រះវិញ្ញាណធ្វើការសម្រេចចិត្ត - ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានធ្វើការសម្រេចចិត្ត (កិច្ចការ ២៦:២៣) ។ ចិត្តដឹងនិងធ្វើការ (កូរិនថូសទី ១ ២:១១; ១២:១១) ។ គាត់មិនមែនជាអំណាចក្រៅទេព្រះយេស៊ូវបានហៅថាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធប៉ារ៉ាត ​​- ប្រែថាអ្នកលួងលោមអ្នកប្រឹក្សាឬអ្នកការពារ។

«ខ្ញុំនឹងទូលអង្វរព្រះបិតាហើយទ្រង់ប្រទានព្រះដ៏ជួយការពារមួយអង្គទៀតអោយគង់នៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាជារៀងរហូតគឺវិញ្ញាណនៃសេចក្ដីពិតដែលមនុស្សលោកពុំអាចទទួលបានព្រោះគេមិនបានឃើញព្រះអង្គហើយក៏មិនស្គាល់ព្រះអង្គផង។ អ្នកស្គាល់គាត់ព្រោះគាត់នៅជាមួយអ្នកហើយនឹងនៅជាមួយអ្នក» (យ៉ូហាន ១៤: ១៦-១៧) .

អ្នកប្រឹក្សាទីមួយសម្រាប់ពួកសិស្សគឺព្រះយេស៊ូវ។ នៅពេលគាត់បង្រៀនថ្លែងទីបន្ទាល់ថ្កោលទោសដឹកនាំនិងមិនស្គាល់ការពិត (យ៉ូហាន ១៤:២៦; ១៥:២៦; ១៦,៨, ១៣-១៤) ។ ទាំងអស់នេះគឺជាតួនាទីផ្ទាល់ខ្លួន។ ចនប្រើទម្រង់ជាបុរសនៃពាក្យក្រិកប៉ារ៉ាឡេតូសពីព្រោះវាមិនចាំបាច់ប្រើទម្រង់អព្យាក្រឹតទេ។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ១៦:១៤ សូម្បីតែសូរស័ព្ទផ្ទាល់ខ្លួនរបស់បុរស "គាត់" ក៏ត្រូវបានប្រើបន្ទាប់ពីពាក្យអព្យាក្រឹតត្រូវបានប្រើ។ វាងាយស្រួលជាងក្នុងការប្តូរទៅជាសំលេងផ្ទាល់ខ្លួនអព្យាក្រឹតប៉ុន្តែចូហានមិនទេ។ ចិត្តត្រូវបានដោះស្រាយជាមួយ "គាត់" ។ ទោះយ៉ាងណាវេយ្យាករណ៍មិនសូវសំខាន់ទេ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយវាសំខាន់ណាស់ដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានគុណសម្បត្ដិផ្ទាល់ខ្លួន។ គាត់មិនមែនជាអំណាចក្រៅទេតែជាជំនួយការដ៏វាងវៃនិងទេវភាពដែលរស់នៅក្នុងយើង។

ស្មារតីនៃគម្ពីរសញ្ញាចាស់

ព្រះគម្ពីរមិនមានផ្នែកដែលមានចំណងជើងថា“ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ” ទេ។ យើងរៀនបន្តិចបន្តួចពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅទីនេះនិងទីនោះនៅពេលអត្ថបទគម្ពីរនិយាយអំពីគាត់។ គម្ពីរសញ្ញាចាស់ផ្តល់ឱ្យយើងនូវការយល់ដឹងតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ វិញ្ញាណមានវត្តមាននៅក្នុងការបង្កើតជីវិត (លោកុប្បត្តិ ១: ២; យ៉ូប ៣៣: ៤, ៣៤, ១៤) ។ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះបានបំពេញបេតសាលាលដែលមានសមត្ថភាពសាងសង់រោងឧបោសថ (លោកុប្បត្តិ ១៧: ១០-១១) ។ លោកបានបំពេញតាមលោកម៉ូសេហើយលោកក៏មានវ័យចំណាស់ជាង ៧០ នាក់ដែរ (លោកុប្បត្តិ ៦.៥) ។ គាត់បានបំពេញប្រាជ្ញារបស់យ៉ូស្វេក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំដូចសាំសុនមានកម្លាំងនិងសមត្ថភាពប្រយុទ្ធ (ចោទិយកថា ៣៤.៩; រីឆាត [ចន្លោះ]] ៦.៣៤; ១៤.៦) ។ គេបានប្រគល់ព្រះ ‌ វិញ្ញាណរបស់ព្រះ ‌ បាទសូល ឲ្យ មក (១ សាំ ១០.៦; ១៦.១៤) ។ ព្រះវិញ្ញាណបានប្រទានផែនការដល់ព្រះបាទដាវីឌ (២ ជី ៥.១៤) ។ វិញ្ញាណបានបំផុសគំនិតដល់ពួកហោរា ឲ្យ និយាយ (ជនគណនា ២៤,២; ២ សាំ ២៣,២; ១ ឆាយ ១២,១៨, ២ Chr ១៥,១, ២០,១៤, អេសេគាល ១១, ៥, សាការី ៧,១២, ២ ពេត្រុស ១,២១) ។

នៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាថ្មីផងដែរវាគឺជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែលធ្វើឱ្យមនុស្សដូចជាអេលីសាបិត, សាការីនិងស៊ីម្មាននិយាយ។ (លូកា ១.៤១; ៦៧; ២,២៥-៣២) ។ ចនបាទីស្ទត្រូវបានបំពេញដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធតាំងពីកំណើត (លូកា ២:១១) ។ ការងារសំខាន់បំផុតរបស់គាត់គឺប្រកាសអំពីការមកដល់របស់ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទដែលនឹងធ្វើបុណ្យជ្រមុជទឹក ឲ្យ មនុស្សមិនត្រឹមតែដោយទឹកប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនិងដោយភ្លើងផង។ (លូកា ២:១១) ។

ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនិងព្រះយេស៊ូវ

ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានវត្តមានយ៉ាងខ្លាំងហើយបានចូលរួមក្នុងជីវិតរបស់ព្រះយេស៊ូ។ វិញ្ញាណបណ្តាលឱ្យមានគភ៌របស់គាត់ (ម៉ាថាយ ១:២០) ដាក់លើគាត់បន្ទាប់ពីគាត់បានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក (ម៉ាថាយ ៣:១៦) បាននាំគាត់ទៅវាលរហោស្ថាន (អិល ៤,១) ហើយអាចជួយគាត់ ឲ្យ ផ្សាយដំណឹងល្អ (លូកា ២:១១) ។ ព្រះយេស៊ូវបានដេញអារក្សដោយជំនួយពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (ម៉ាថាយ ១៧.៥) ។ តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគាត់បានថ្វាយខ្លួនគាត់ជាយញ្ញបូជាចំពោះអំពើបាបរបស់មនុស្សជាតិ (ហេ។ ៩:១៤) ហើយដោយវិញ្ញាណតែមួយគាត់បានរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ (រ៉ូម ១.៤) ។

ព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនថាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានបន្ទូលនៅពេលមានការបៀតបៀនដោយពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ (ម៉ាថាយ ៥: ១-១៦) ។ គាត់បានប្រាប់ពួកគេឱ្យធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកដល់អ្នកកាន់តាមព្រះយេស៊ូនៅក្នុងព្រះនាមព្រះវរបិតាព្រះរាជបុត្រានិងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (ម៉ាថាយ ២៨:១៩) ។ ហើយបន្ថែមទៀតថាព្រះប្រទានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដល់មនុស្សទាំងអស់នៅពេលដែលពួកគេសុំវា (លូកា ២:១១) ។ រឿងសំខាន់មួយចំនួនដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលអំពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធអាចរកបាននៅក្នុងដំណឹងល្អរបស់យ៉ូហាន។ ទីមួយមនុស្សគួរតែកើតពីទឹកនិងវិញ្ញាណ (យ៉ូហាន ១:១៤) ។ មនុស្សត្រូវការការរំspiritualកខាងវិញ្ញាណហើយវាមិនមែនមកពីខ្លួនគេទេតែជាអំណោយពីព្រះ។ ទោះបីចិត្តយើងមើលមិនឃើញក៏ដោយវាធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង (V. ៥៩) ។

ព្រះយេស៊ូវក៏បានបង្រៀនផងដែរថា៖ «អ្នកណាស្រេកចូរមករកខ្ញុំហើយផឹកចុះ។ អ្នកណាជឿលើខ្ញុំដូចមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរថានឹងមានទន្លេបង្ហូរទឹករស់ហូរចេញពីខ្លួន។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះអំពីស្មារតីដែលអស់អ្នកដែលជឿលើព្រះអង្គត្រូវទទួល។ ដ្បិតវិញ្ញាណមិនទាន់មាននៅឡើយទេ។ ពីព្រោះព្រះយេស៊ូវមិនទាន់បានដំកើងនៅឡើយ» (យ៉ូហាន ១.២-៣) ។

ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបំពេញសេចក្តីស្រេកទឹកខាងក្នុង។ វាជួយយើងដឹកនាំទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះដែលយើងត្រូវបានបង្កើតដោយព្រះអង្គ។ យើងទទួលបានព្រះវិញ្ញាណដោយការមករកព្រះយេស៊ូវហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបំពេញជីវិតរបស់យើង។

ចូហានណេនិយាយ «ត្បិតវិញ្ញាណនៅមិនទាន់មាននៅឡើយ។ ពីព្រោះព្រះយេស៊ូវមិនទាន់បានដំកើងនៅឡើយ» (V. ៣៩) ។ ព្រះវិញ្ញាណបានបំពេញបុរសនិងស្ត្រីមួយចំនួនរួចទៅហើយមុនពេលជីវិតរបស់ព្រះយេស៊ូវប៉ុន្តែវានឹងមកដល់តាមរបៀបដ៏មានឥទ្ធិពលថ្មីមួយ - នៅបុណ្យថ្ងៃទី ៥០ ។ ឥឡូវព្រះវិញ្ញាណបានប្រគល់ដល់អស់អ្នកដែលអំពាវនាវដល់ព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ (កិច្ចការ ១៣: ១-៣) ។ លោកយេស៊ូបានសន្យានឹងអ្នកកាន់តាមលោកថាសកម្មពលនៃសេចក្ដីពិតនឹងមានចំពោះពួកគេ (យ៉ូហាន ១.២-៣) ។ វិញ្ញាណនៃសេចក្តីពិតគឺដូចគ្នានឹងព្រះយេស៊ូវផ្ទាល់បានយាងមកឯពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ដែរ (ខ ១៨) ព្រោះគាត់ជាព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះគ្រីស្ទនិងជាព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះវរបិតា - បានបញ្ជូនដោយព្រះយេស៊ូវនិងព្រះវរបិតា (យ៉ូហាន ១:១៤) ។ ព្រះវិញ្ញាណអនុញ្ញាតឱ្យព្រះយេស៊ូអាចចូលទៅដល់មនុស្សគ្រប់គ្នានិងការងាររបស់គាត់ដើម្បីបន្តហើយព្រះយេស៊ូបានសន្យាថាព្រះវិញ្ញាណនឹងបង្រៀនពួកសិស្សហើយរំthemកពួកគេអំពីអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនពួកគេ។ (យ៉ូហាន ១:១៤) ។ ព្រះវិញ្ញាណបានបង្រៀនពួកគេពីអ្វីដែលពួកគេមិនអាចយល់បានមុនពេលការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ (យ៉ូហាន ១៦: ១២-១៣) ។

វិញ្ញាណនិយាយអំពីព្រះយេស៊ូវ (យ៉ូហាន ១៤.៩, ៧) ។ គាត់មិនផ្សាយពាណិជ្ជកម្មសម្រាប់ខ្លួនគាត់ទេតែដឹកនាំមនុស្សទៅរកព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនិងព្រះវរបិតា។ គាត់មិនចេះនិយាយដោយខ្លួនឯងទេតែនិយាយដូចឪពុកចង់បាន (យ៉ូហាន ១:១៤) ។ វាល្អដែលព្រះយេស៊ូវមិននៅជាមួយយើងទៀតទេពីព្រោះព្រះវិញ្ញាណអាចសកម្មនៅក្នុងមនុស្សរាប់លាននាក់ (យ៉ូហាន ១:១៤) ។ ព្រះវិញ្ញាណផ្សាយដំណឹងល្អនិងបង្ហាញពិភពលោកអំពីអំពើបាបនិងកំហុសរបស់ពួកគេហើយបំពេញនូវតម្រូវការរបស់ពួកគេសម្រាប់យុត្តិធម៌និងយុត្តិធម៌ (ខ ៦-៧) ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធចង្អុលបង្ហាញមនុស្សអោយស្គាល់ព្រះយេស៊ូជាដំណោះស្រាយរបស់គេចំពោះកំហុសនិងប្រភពយុត្តិធម៌។

ព្រះវិញ្ញាណនិងសាសនាចក្រ

លោកយ៉ូហានបាទីស្ទបានមានប្រសាសន៍ថាព្រះយេស៊ូវនឹងធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកដល់មនុស្សដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (ម៉ាកុស ១០.៤៥) ។ រឿងនេះបានកើតឡើងនៅបុណ្យថ្ងៃទី ៥០ បន្ទាប់ពីការរស់ឡើងវិញរបស់គាត់នៅពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបានប្រទានកម្លាំងដល់ពួកសិស្សថ្មី (កិច្ចការ ២៦:២៣) ។ នេះរួមបញ្ចូលការនិយាយភាសាដែលប្រជាជននៃប្រជាជាតិដទៃទៀតយល់ (ខ ៦) អព្ភូតហេតុស្រដៀងគ្នានេះក៏បានកើតឡើងនៅពេលផ្សេងទៀតនៅពេលដែលព្រះវិហារកំពុងរីកចម្រើន (កិច្ចការ ១០: ៤៤-៤៦; ១៩: ១-៦) ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយគេមិនបាននិយាយថាអព្ភូតហេតុទាំងនេះកើតឡើងចំពោះមនុស្សទាំងអស់ដែលបានរកឃើញជំនឿគ្រីស្ទានថ្មីនោះទេ។

ប៉ុលមានប្រសាសន៍ថាអ្នកជឿទាំងអស់ដែលបានទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានបង្កើតជារូបកាយតែមួយគឺព្រះវិហារ (កូរិនថូសទី ២ ២:១១) ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានប្រទានដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលជឿ (កាឡាទី ៤.២៦) ។ មិនថាអព្ភូតហេតុបានកើតឡើងឬអត់ក៏ដោយអ្នកជឿទាំងអស់បានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកក្នុងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ វាមិនចាំបាច់ក្នុងការស្វែងរកនិងសង្ឃឹមសម្រាប់អព្ភូតហេតុពិសេសដើម្បីបញ្ជាក់ថាអ្នកបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកក្នុងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។

ព្រះគម្ពីរមិន តម្រូវឲ្យ អ្នកជឿណាម្នាក់ទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញអ្នកជឿគ្រប់រូបត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យបំពេញដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធជានិច្ច (អេភេសូរ ៥:១៨) ដូច្នេះមនុស្សម្នាក់អាចឆ្លើយតបនឹងការណែនាំពីវិញ្ញាណ។ ទំនាក់ទំនងនេះកំពុងបន្តហើយមិនមែនជាព្រឹត្តិការណ៍តែមួយទេ។ ជំនួសឱ្យការស្វែងរកអព្ភូតហេតុចូរយើងស្វែងរកព្រះហើយអនុញ្ញាតឱ្យគាត់សម្រេចចិត្តថាតើនៅពេលណាការអស្ចារ្យកើតឡើង។ ជាធម្មតាប៉ូលពិពណ៌នាអំពីព្រះចេស្ដារបស់ព្រះមិនមែនតាមរយៈអព្ភូតហេតុខាងរាងកាយដែលកើតឡើងនោះទេប៉ុន្តែតាមរយៈការផ្លាស់ប្តូរដែលកើតឡើងនៅក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ - សេចក្តីសង្ឃឹមសេចក្តីស្រឡាញ់ការអត់ធ្មត់សេវាកម្មការយល់ដឹងការរងទុក្ខនិងការផ្សព្វផ្សាយដោយក្លាហាន។ (រ៉ូម ១៥:១៣; កូរិនថូសទី ២ ១២,៩; អេភេសូរ ៣,៧; ១៦-១៨; កូល៉ុស ១.១១, ២៨-២៩, ធីម៉ូថេទី ២ ១.៧-៨) ។ អព្ភូតហេតុទាំងនេះក៏អាចត្រូវបានគេហៅថាអព្ភូតហេតុខាងរាងកាយផងដែរពីព្រោះព្រះផ្លាស់ប្តូរជីវិតមនុស្ស។ កិច្ចការបង្ហាញថាព្រះវិញ្ញាណគាំទ្រដល់ការលូតលាស់របស់ក្រុមជំនុំ។ ព្រះវិញ្ញាណបានផ្តល់អំណាចឱ្យមនុស្សរាយការណ៍និងថ្លែងទីបន្ទាល់អំពីព្រះយេស៊ូវ (កិច្ចការ ២៦:២៣) ។ លោកបានជួយពួកសិស្ស ឲ្យ ផ្សព្វផ្សាយ (កិច្ចការ ១៤:២៦; ១៥:៤០) ។ គាត់បានណែនាំដល់ភីលីពហើយក្រោយមកក៏ចាប់គាត់ (កិច្ចការ ១៤:២៦; ១៥:៤០) ។ ព្រះវិញ្ញាណបានលើកទឹកចិត្តក្រុមជំនុំនិងដំឡើងអ្នកដឹកនាំ (កិច្ចការ ១៤:២៦; ១៥:៤០) ។ គាត់បាននិយាយជាមួយពេត្រុសនិងវិហារនៅអាន់ទីយ៉ូក (កិច្ចការ ១០.១៩; ១១.១២; ១៣.២) ។ គាត់បានធ្វើការនៅអាហ្គេបពេលដែលគាត់បានឃើញទុរ្ភិក្សហើយបាននាំប៉ូលរត់គេចខ្លួន (កិច្ចការ ១១:២៨; ១៣: ៩-១០) ។ គាត់បានដឹកនាំប៉ូលនិងបាណាបាស (កិច្ចការ ១៣: ៤; ១៦: ៦-៧) ហើយបានជួយ ឲ្យ ការប្រជុំរបស់ពួកសាវ័កនៅក្រុងយេរូសាឡិមធ្វើការសម្រេចចិត្ដ (កិច្ចការ ២៦:២៣) ។ លោកបានចាត់ប៉ូលអោយទៅក្រុងយេរូសាឡឹមហើយព្រមានលោកអំពីរឿងនេះ (កិច្ចការ ២០: ២២-២៣; ២១:១១) ។ សាសនាចក្រមាននិងរីកចម្រើនតាមរយៈការងាររបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅក្នុងអ្នកជឿ។

វិញ្ញាណសព្វថ្ងៃនេះ

ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធក៏ចូលរួមក្នុងជីវិតរបស់អ្នកជឿសព្វថ្ងៃនេះដែរ។

  • វានាំឱ្យយើងប្រែចិត្តហើយផ្តល់ឱ្យយើងនូវជីវិតថ្មី (យ៉ូហាន ១៦.៨; ៣.៥-៦)
  • គាត់រស់នៅក្នុងយើងបង្រៀនយើងហើយណែនាំយើង (កូរិនថូសទី ១ ២: ១០-១៣; យ៉ូហាន ១៤: ១៦-១៧: ២៦; រ៉ូម ៨:១៤)
  • យើងជួបគាត់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរពេលអធិស្ឋាននិងតាមរយៈគ្រីស្ទបរិស័ទដទៃទៀតគាត់ជាវិញ្ញាណនៃប្រាជ្ញាហើយជួយយើងអោយមើលអ្វីៗដោយភាពក្លាហានសេចក្តីស្រឡាញ់និងការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង។ (អេភ។ ១:១៧; ធីម៉ូថេទី ២ ១: ៧)
  • វិញ្ញាណកាត់ដួងចិត្តយើងធ្វើឱ្យបរិសុទ្ធនិងផ្លាស់ប្តូរយើង (រ៉ូម ២,២៩; អេភេសូរ ១.១៤)
  • ព្រះវិញ្ញាណបង្កើតសេចក្តីស្រឡាញ់និងផលនៃភាពយុត្តិធម៌នៅក្នុងខ្លួនយើង (រ៉ូម ៥.៥; អេភេសូរ ៥.៩; កាឡាទី ៥.២២-២៣)
  • ព្រះវិញ្ញាណដាក់យើងនៅក្នុងព្រះវិហារហើយជួយយើងឱ្យយល់ថាយើងជាកូនរបស់ព្រះ (កូរិនថូសទី ១ ១២:១៣; រ៉ូម ៨,១៤-១៦)

យើងគួរតែថ្វាយបង្គំព្រះដោយវិញ្ញាណ (ភី។ ៣.៣; កូរិនថូសទី ២ ៣.៦; រ៉ូម ៧.៦; ៨.៤-៥) ។ យើងព្យាយាមផ្គាប់ចិត្តគាត់ (កាឡាទី ៤.២៦) ។ នៅពេលដែលយើងត្រូវបានដឹកនាំដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទ្រង់ប្រទានជីវិតនិងសន្តិភាពដល់យើង (រ៉ូម ១.៤) ។ តាមរយៈគាត់យើងអាចទទួលបានឪពុក (អេភេសូរ ៤:៣០) ។ គាត់ជួយយើងក្នុងភាពទន់ខ្សោយរបស់យើងហើយក្រោកឈរឡើងសម្រាប់យើង (រ៉ូម ៨.៣៨-៣៩) ។

ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធក៏ប្រទានអំណោយខាងវិញ្ញាណដល់យើងដែរ។ គាត់បានផ្តល់ឱ្យអ្នកដឹកនាំសម្រាប់ព្រះវិហារ (អេភេសូរ ៤:១១) មនុស្សដែលបំពេញមុខងារមូលដ្ឋាននៃការបម្រើសេចក្តីស្រឡាញ់នៅក្នុងព្រះវិហារ (រ៉ូម ១២: ៦-៨) និងអ្នកដែលមានជំនាញពិសេសសម្រាប់កិច្ចការពិសេស (កូរិនថូសទី ១ ២: ១០-១៣) ។ គ្មាននរណាម្នាក់មានអំណោយទាំងអស់ទេហើយមិនមែនអំណោយទាំងអស់ត្រូវបានផ្តល់ដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាទេ (ខ ៦-៧) ។ អំណោយទាំងអស់មិនថាខាងវិញ្ញាណឬមិនមែនគួរតែត្រូវបានប្រើសម្រាប់ការងារទាំងមូល - ព្រះវិហារទាំងមូល (កូរិនថូសទី ១ ២:១១; ១២:១១) ។ អំណោយទាំងអស់មានសារៈសំខាន់ណាស់ (កូរិនថូសទី ១ ១២: ២២-២៦) ។ រហូតមកដល់បច្ចុប្បន្នយើងទើបតែទទួលបានអំណោយដំបូងនៃព្រះវិញ្ញាណដែលទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយសន្យាថាយើងនឹងមានច្រើនទៀតសម្រាប់ពេលអនាគត (រ៉ូម ៨.២៣; កូរិនថូសទី ២ ១.២២, ៥.៥; អេភេសូរ ១.១៣-១៤) ។

ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺជាព្រះនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះធ្វើគឺធ្វើដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ដូច្នេះប៉ុលលើកទឹកចិត្តយើងឱ្យរស់នៅជាមួយនិងតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (កាឡាទី ៥.២៥ អេភេសូរ ៤.៣០; ១ ថែ។ ៥.១៩) ។ ដូច្នេះសូមយើងស្តាប់នូវអ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានបន្ទូល។ ពីព្រោះនៅពេលគាត់និយាយព្រះមានបន្ទូល។

ដោយម៉ៃឃើលម៉ូរីសុន